109 
altijd verscheiden jaren vereischen, voordat men uit een 
kruisingsproduct van twee elementaire rassen, waarvan 
hier waarschijnlijk sprake is, een raszuiver ras heeft ver- 
kregen, omdat de kruising bij de kruisingsproducten zich 
elk jaar herhaalt. Waarschijnlijk zoude Rimpau volgens 
de nieuwere volkomenere methode van veredelen in ‘tras 
werkende, sneller tot het gewenschte resultaat zijn gekomen, 
maar te groote illusiën moet men zich toch in dit opzicht 
niet maken. 
H. de Vries haalt het oordeel van Schribaux aan, dat 
men het Rimpauras volkomen constant kan houden, indien 
men slechts kruisbestuiving door andere rassen uitsluit. 
Ik heb er boven reeds opgewezen, dat roggerassen naast 
elkaar op kleine perceelen verbouwd, hun raskarakter tegen 
alle verwachting jaar in jaar uit volkomen bewaarden ; doet 
de Schlanstedter rogge dit dus niet, dan is zij naar 
alle waarschijnlijkheid uit eene fluctueerende variatie ont- 
staan; óf zij was zu 'f geheel nog met raszurver, zoodat bij 
‘toverbrengen op een voor het ras minder gunstige groei 
plaats, bijgemengde stammen, die mindere eischen aan 
den grond en klimaat stellen, op den voorgrond kwamen. 
Is het laatste echter het geval dan helpt het middel van 
Schribaux, het voorkomen van kruisbestuiving, niet. 
Het zij nog opgemerkt, dat de pedigreeteelt in de 
praktijk uitsluitend toegepast wordt bij de meest produc- 
tieve rassen. Zoodra dus productievere rassen gewonnen 
worden, zal de rasveredelaar daarmede beginnen, omdat 
hij met het voorheen veredelde ras met het productievere 
niet meer zoude kunnen concurreeren. 
Of door veredeling in het ras door pedigreeteelt ook 
in de toekomst nog voordeel te behalen is, zal door land- 
bouwers of andere personen moeten uitgemaakt worden, 
die daarvoor de vereischte bekwaamheid bezitten, en die 
onder omstandigheden, wat grond en ligging van den 
laatste betreft, werken, die voor deze werkwijze geschikt 
zijn, zooals o.a. het geval is bij de heeren Mansholt in 
de Westpolder. Zulken veredelaars ontbreekt het meestal 
geenszins aan groote liefhebberij voor hunnen arbeid, maar 
bij hen is daarbij toch voldoend kalm oordeel voorhanden, 
zooals bijv. uit de volgende opmerking van den heer 
J. H. Mansholt in zijn opstel: «de veredeling onzer graange- 
