oe 
ras. Zoo is de Wilhelminatarwe door eene dergelijke tweede 
kruising met een der ouderrassen, de Cerestarwe door 
het kruisen van verschillende rassen verkregen. Het laatste 
is ook het geval met de Castorgerst. Men ziet, ik ben 
beslist een voorstander van de werkwijze, die hier aan onze 
school in 1886 gekozen is. 
Nog op eene zaak moet ik de attentie vestigen. Stel te 
Svalöf heeft men een in ‘t groot verbouwd ras afgezocht 
en daaruit de stammen afgezonderd, die voor de verschil- 
lende streken van Zweden de productiefste blijken te zijn ; 
is er dan veel kans, dat men hier te lande hetzelfde ras 
opnieuw afzoekende. voor Nederland iets meer bruikbaars 
zoude vinden? Hierop is in de eerste plaats te antwoorden, 
dat hier te lande in ’t ras geen andere stammen te vinden 
zijn dan te Svalöf, omdat het aantal stammen, zooals wij 
herhaald gezien hebben, een beperkt getal uitmaakt. Maar 
misschien zoeken wij een ras af, dat te Svalöf reeds tien 
jaren geleden is afgezocht; er zouden dus in dezen tus- 
schentijd daarin nieuwe stammen kunnen gekomen zijn. 
Dit is alleen mogelijk, wanneer binnen dezen tijd bij het 
genoemde ras toevallig of opzettelijk een geheel ander ras, 
dus uit eene andere groep van elementaire rassen gevoegd 
is; tenzij wederom binnen dezen tijd in 't ras eene 
mutatie ware ontstaan. 
Maar de mutaties zijn grillige natuurverschijnselen, die 
dit eigenaardige hebben, dat de een ze vindt zonder er 
naar te zoeken, de andere daarentegen er lang naar gezocht, 
heeft, zonder ze te vinden. 
En indien eene mutatie bij ongeluk in het ras binnen 
de genoemde tien jaren niet is opgetreden, dan zoekt hij 
te vergeefs naar nieuwe elementaire rassen. Men moet ook 
niet uit het oog verliezen, dat het Zuiden van Zweden, 
waarin Svalöf ligt, veel overeenkomst heeft met het Ne- 
derlandsche klimaat, zoodat rassen, die in dit gedeelte van 
Zweden zeer productief zijn, dit waarschijnlijk ook in 
Nederland zullen blijken te zijn. Of dit werkelijk het geval 
is, moet men natuurlijk op de aanbeveling van Svalöf niet 
klakkeloos aannemen, maar kalm en degelijk gedurende 
een voldoend aantal jaren onderzoeken. 
Ik zoude dus den raad geven, van de vruchten van den 
arbeid van Svalöf te profiteeren. Daarvoor behoeft men 
