I33 
hebbende op ééne bepaalde soort van proefnemingen buiten 
de stations’) een meer officieel karakter en staan onder 
dagelijksche leiding van Rijksambtenaren. 
De Deensche staatsbegrooting voor 1907/8 vermeldde een post van ruim 
122800 kronen (ruim 737oo gulden), uitgetrokken ten behoeve der „For- 
sögsstationer”’, woordelijk omschreven als volgt: „werkzaamheid van den 
Staat op gebied van plantenkultuurproeven en daaraan verbonden consulent- 
werkzaamheid.” Op dezelfde begrooting komt een tweede post voor van 
rooooo kronen (66ooo gulden) ten behoeve van: „andere ondernemingen 
in het belang der plantenkultuur.” Deze komt ten bate van vereenigingen 
van landbouwers en landarbeiders en wordt besteed ten behoeve van 
plaatselijke veldproeven en demonstraties, de aanstelling van vereenigings- 
consulenten voor plantenteelt en assistenten, de primeering van den ge- 
heelen of gedeeltelijken akkerbouw van landbouwbedrijven bij wedstrijden, 
tentoonstellingen op gebied der plantenteelt, analyses en onderzoekingen; 
alles op voorwaarde, dat de vereenigingen minstens gelijke bedragen als 
door het Rijk worden verleend voor hare rekening nemen. 
Uit den eerstgenoemden post wordt het salaris der gewone Staatscon- 
sulenten voor landbouw niet betaald; slechts de onkosten, voortvloeiende 
uit de aanstelling van twee Staatsconsulenten voor plantenteelt, die tevens 
Directeur van een „Forsögsstation” („Forsögsbestyrer”) zijn, worden uit 
dezen post gekweten. 
Men kan naar aanleiding van de medegedeelde Deensche begrootings- 
cijfers ook zonder nadere specificatie gemakkelijk nagaan, dat verreweg 
het grootste gedeelte der gelden, die vanwege de Deensche Regeering 
worden uitgegeven ten behoeve van landbouwproefvelden, gaat naar de 
„Forsögsstationer”. 
Geeft de overeenstemming der namen al aanleiding om bij het zoeken 
naar eene met de „Forsögsstationer” overeenkomende instelling bij ons 
te lande het eerst te denken aan onze Rijkslandbouwproefstations, de 
feiten, dat men in Denemarken ook proefvelden aantreft buiten de „For- 
sögsstationer” en dat onze Rijkslandbouwproefstations ook enkele onder- 
zoekings-proefvelden aanleggen, zouden ons in het vasthouden aan deze 
denkbeeldige analogie kunnen versterken. 
Eene vergelijking zoude echter zelfs dan niet opgaan, als het aantal 
der door onze Rijkslandbouwproefstations genomen landbouw kultuurproeven 
niet zoo betrekkelijk gering ware. De historische ontwikkeling van beide 
instellingen loopt daartoe te veel uiteen. Zij stempelt de „Forsögsstationer” 
tot inrichtingen voor het nemen van landbouwkultuurproeven, die een 
laboratorium noode kunnen missen, terwijl onze Rijkslandbouwproefstations, 
in hoofdzaak laboratoria zijnde, tevens voor het nemen van sommige 
landbouwkultuurproeven kunnen dienen. 
