185 
Gaat men de in 1906 met voederbieten-stammen genomen 
vergelijkende opbrengstproeven na, zoo blijkt, dat bij de 
verschillende stations’ de afstand der rijen uiteenliep van 
19 — 24 Tommer (5o—63 cM.) (1 Tomme= 2,615 cM), 
terwijl de afstand der planten in de rij van ro—12 Tom- 
mer (26— 31,5 cM.) variëerde; het aantal elimineerings- 
perceelen bedroeg bij drievan de „stations. 8, bij één 5; 
het oppervlak der elimineerings-perceelen bedroeg bij drie 
van de stations 28 Alen DO (rr Meter OD), bij één (doch 
niet dat van de 5 elimineerings-perceelen) 35- Alen 0 
(13,75 Meter D). Te Lyngby had men bij de vergelijkende 
proefneming met Elvetham- en Eckendorfer-stammen, welke 
ik aldaar bezichtigde, een rijenafstand van 20 Tommer 
(52 cM.), bij een afstand van de planten in de rij van ro 
Tommer (26 cM.). Het getal elimineerings-perceelen be- 
droeg 8. Als „Maalepröve' werden „Lille Taaröje Barres’ 
genomen; van elke zeven perceelen werd er één mede 
bezaaid. Elk perceel bestond uit zes rijen ; elke rij was 14 Alen 
(8,78 Meter) lang. Het oppervlak van ieder elimineerings- 
perceel bedroeg daar in 1907 dus ongeveer 27,5 M. D, 
eene grootte, die nogal afwijkt van de vroegere. 
Men liet te Lyngby bij het bepalen van de opbrengst 
de beide kantrijen buiten beschouwing; de bieten voor 
onderzoek op gehalte aan droge stof werden evenmin uit 
deze kantrijen genomen. Natuurlijk kan men dit zelfde 
niet toepassen bij een aanleg met 2 rijen, die in vele ge- 
vallen bij deze proeven gebezigd werd. Men dient bij de 
beoordeeling van de laatste wijze van proefneming in 't oog 
te houden, dat de diverse naast elkander verbouwde stammen 
alle behooren tot eenzelfde variëteit en dus betrekkelijk 
verwant zijn. 
Ten einde te onderzoeken, welke van de beproefde 
stammen de grootste kultuurwaarde bezitten, wordt de 
oogst der diverse elimineerings-perceelen in het najaar 
nauwkeurig gewogen en vervolgens voor elk stel (elken 
stam), op de wijze als vroeger door mij is uiteengezet, de 
opbrengst per eenheid van oppervlak berekend. Vervolgens 
wordt het droge-stof-gehalte bepaald en daarna de opbrengst 
aan droge stof per eenheid van oppervlak vastgesteld. 
Ter bepaling van het droge-stof-gehalte telt men b.v. de 
bieten, op de bij elkander hoorende elimineerings-perceelen 
