go 
een herbezanding met goed zand, het optreden der ziekte 
kunnen voorkomen. Door de oplossende werking van 
kaïniet en chilisalpeter gaat het absorbeerend vermogen 
van den bodem, die aan deze eigenschap reeds gebrek 
heeft, nog meer achteruit. Aangezien zwavelzure ammo- 
niak deze werking niet heeft, is deze meststof op dergelijke 
gronden goed op hare plaats, (Zie „Tijdschrift over Planten 
ziekten,” XI jaargang 1905, bl. 118), terwijl chilisalpeter 
en kaïniet de haverziekte in de hand werken. 
BIETENBRAND 
kwam dit jaar weer op verschillende plaatsen voor. Soms 
troffen wij op de aangetaste plantjes parasieten aan, maar 
niet altijd dezelfden; zoo werd bijv. op uit Zutphen inge- 
zonden bietenplantjes Pythium de Baryanmum aangetroffen; 
op aan brand” lijdende bietenplantjes van Andel (N.-Brab.) 
afkomstig, werd Zytheum de Baryanum in de stervende 
stengels en AAzzoctonza violacea op de wortels aangetroffen. 
Dan weer treft men in de door brand aangetaste bieten- 
plantjes Phoma Betae aan. Maar uit Rhenen ontvingen wij 
aan wortelbrand lijdende jonge bietenplanten, waarin in 
‘tgeheel geen parasiet te vinden was. Uit deze mede- 
deelingen blijkt alweer, dat de oorzaak van bietenbrand 
stellig niet van parasitairen aard is; zij blijkt meer in schade- 
lijke bodeminvloeden te zijn gelegen. 
Ik sluit mij aan bij de meening van Sorauer, dat gebrek 
aan zuurstof in den bodem de hoofdoorzaak van den bieten- 
brand is. De kwaal komt dan ook juist op zware of met 
eene dichte korst bedekte gronden voor. Door zuurstof- 
gebrek beginnen de bietenplantjes te kwijnen en gaan 
langzamerhand dood; daarbij kan het ziektebeloop door 
verschillende parasitaire zwammen worden bespoedigd, maar 
deze zwammen kunnen ook uitblijven. (Zie het Verslag 
over 1906 in het „Tijdschrift over Plantenziekten’’, 1907, 
blj): 
GEBREK AAN STIKSTOF. 
Even als ‘tvorige jaar kregen we ook dit jaar eene 
zending van seringebladeren, nu uit Aalsmeer, die eene 
