59 
phyt te boek. Over schade, door deze zwam teweeggebracht, 
was tot nu toe nog niets in de literatuur bekend. 
Dothiovella populea Sacc, kwam te Kapelle bij Goes 
voor op Caxnadeesche populieren. De zwam woekert in de 
schors en vormt daar vruchtlichamen. Wanneer men het 
buitenste laagje van de schors aftrekt, ziet men deze vrucht- 
lichaampjes als zwarte bolletjes en complexen van bolletjes 
op een wit stroma ingeplant. Met ‘toog op besmetting 
van gezonde boomen moet men de aangetaste plekken 
Weg laten snijden en ze dan met carbolineum bestrijken. 
_Gloeosporium ampelophagum Sacc. werd dit jaar 
voor het eerst in ons land waargenomen en wel op een 
wijnstok te Aardenburg. Gewoonlijk worden jonge vruchten, 
bladeren, ranken en twijgen aangetast, doch in dit speciale 
geval vertoonden alleen de jonge vruchtjes de hieronder 
te vermelden typische ziekteverschijnselen. In Duitschland, 
België en Frankrijk komt deze ziekte veelvuldig voor; zij 
wordt met de namen „Schwarzer Brenner” ‚Rebenpech””, 
„Anthracose" betiteld. Zij is in hoofdzaken tot de wijn- 
bergen bepaald. Te Aardenburg kwam de ziekte voor bij 
een’ veertigjarigen wijnstok; in de buurt er van waren geen 
geïmporteerde wijnstokken aanwezig, zoodat de oorzaak der 
besmetting geheel in het duister ligt. (Zie over deze ziekte 
o.a. Ritzema Bos, „Ziekten en Beschadigingen der Ooft- 
boomen’, Il bl. 86). 
De verschijnselen der ziekte zijn in hoofdzaken de vol- 
gende. Aan de oppervlakte van alle groene plantendeelen 
(bladeren, ranken, jonge scheuten, jonge vruchten) ontstaan 
zwart of donkerbruin gekleurde plekken, die gestadig in 
omvang toenemen. Langzamerhand zinkt het midden van 
die plekken in, terwijl de kleur witachtig begint te worden ; 
de rand van zulke plekken echter zinkt niet mee in, en 
steekt dus weldra boven de zieke plek uit als een ver- 
heven lijst. ledere plek heeft eene doorsnede van slechts 
eenige millimeters; maar vaak versmelten verschillende 
plekken met elkaar. De plekken op de onrijpe bessen zijn 
insgelijks scherp omgrensd; zij zijn aanvankelijk donker- 
bruin, maaär nemen later — met uitzondering van den 
bruin blijvenden rand — eene licht aschgrauwe kleur aan. 
