#7 
voor; door de gezamenlijke vernieling van kevers en 
larven worden de wilgen geheel ontbladerd. Een goed 
bestrijdingsmiddel, doch alleen op kleinere aangetaste per- 
ceelen toe te passen, is het besproeien met eene oplossing 
van Parijsch of Schweinfurtergroen (zie „Mededeelingen’' 
1, bl. 74—77). 
Psylliodes chrysocephala L. de koolzaadaardvloo, kwam 
te Wittewierum (Gr.) in een perceel koolzaadplanten voor. 
Het land was vroeger groenland geweest, vóór 2 jaar 
gescheurd en met mosterd bebouwd, die een slecht gewas 
had opgeleverd. ‘t Koolzaad was ook ‘niet goed aange- 
slagen en vertoonde nu in ‘t voorjaar in ‘bijna alle planten 
de larven van de koolzaadaardvloo; deze kwamen voor 
een deel in den stengel, doch voor ‘t allergrootste deel 
in de bladstelen voor. Het is waarschijnlijk, dat deze 
aardvloo ook reeds in den mosterd heeft geleefd, want 
ook andere kruisbloemigen kunnen door de koolzaad- 
aardvloo aangetast worden (zie Ritzema Bos, „Ziekten en 
Beschadigingen der landbouwgewassen’’, Il, bl. rro). 
Silvanus Surmamensis L. kwam te Dalfsen in óe- 
waarplaatsen van ctchoverwortels voor. Deze kevertjes leven 
in allerlei doode stoffen van plantaardigen oorsprong: ge- 
zolderd graan, rijst, meel, gedroogde vruchten enz, verder 
ook in gedroogde wortels en takken. De eieren worden 
doorgaans gelegd in de substantie, waarin ook het vol- 
wassen insekt heeft geleefd; de larve groeit snel en ver- 
popt zich in een soort cocon, die gevormd wordt door 
eene kleverige stof, waarin stukjes van het voedsel vast- 
kleven. Het kevertje vermeerdert zich snel; gewoon- 
lijk komen er vier generaties per jaar. Misschien zou men, 
door 't neerleggen van oude moltondekens in 't koude 
jaargetijde, de kevertjes er toe kunnen brengen, daarin 
weg te kruipen, zoodat men ze dan gemakkelijk zou 
kunnen dooden. | 
Verder kan men de wanden der bewaarplaats met wit- 
kalk bestrijken, zóó dat alle reten daarmee goed in aan- 
raking zijn geweest. Hierdoor verdelgt men reeds direkt 
veel kevertjes, welke in die reten zijn weggekropen; en 
bovendien kan men de overblijvenden op den witten achter- 
