105 
Naaldwijk, meent opgemerkt te hebben, dat zij vooral op- 
treedt ten gevolge van onregelmatige besproeiing en dat 
verbetering hierin direct de kwaal tot staan brengt. In 
Oosterbeek deed men de ervaring op, dat ongeregelde 
verwarming der kassen het optreden der kwaal in de hand 
werkt. — De hier beschreven ziekte in de vijgen vertoont 
veel overeenkomst met de ziekte in tomaten, welke door 
Prillieux het eerst werd waargenomen en door dezen werd 
toegeschreven aan de inwerking van de bacteriën, die in 
de rotte plekken in menigte voorkomen. 
De witte slijmvloed der eiken werd dit jaar opgemerkt 
te Vreeland bij eenige boomen, waaromheen de grond vóór 
eenigen tijd 3o cM. was opgehoogd, en die daardoor dus 
in ongunstige conditie waren geraakt. Vermoedelijk wordt 
de slijmvloed ingeleid door borende insekten en vestigen 
zich in de wond schimmels, die vandaar uit verder in de 
schors woekeren en de genezing van de wond beletten, 
doordat zij de vochten, die de boomen voor de vorming van 
wondweefsels afscheiden, in slijm omzetten. Dit slijm wordt 
door dezelfde schimmels tot gisting gebracht, waardoor men 
vaak een soort van bierlucht waarneemt. Men kan het ziekte- 
proces, als dit tenminste nog niet een te groot gedeelte 
van den boom heeft aangetast, tot staan brengen door de 
zieke plek tot op het gave hout weg te snijden, en daarna 
de wond met koolteer af te sluiten. Laat men het proces 
zijn gang gaan, dan gaat de boom langzaam maar zeker 
dood. (Zie „Tijdschrift over Plantenziekten”, 1gos bl, 16). 
Eene tot nu toe onbekende ziekte van de karwij kwam 
zeer algemeen voor in het Groninger Westerkwartier, en 
werd ook te Middelstum waargenomen. Gezonde karwij 
bloeit flink, voor een gedeelte in het eerste jaar nadat zij 
is gezaaid, en voor de rest in het tweede jaar. De karwij, 
die door de bedoelde ziekte was aangetast, bloeide echter 
in het eerste jaar zeer zwak. Vooral werd dat waargenomen 
op de laagste gedeelten van het land en aan den N. en 
O. kant van de akkers. De wortels van deze zwak-bloeiende 
karwij waren niet wormstekig; de zaak heeft dus niets te 
maken met de reeds op bl. 88 behandelende „rotkoppen”’. 
De wortels der zwakbloeiende planten waren nict zeer 
Re) 
