IETS OVER HET GEBRUIK VAN GLAS 
IN BROEIKASSEN. 
DOOR 
DR: D.VAN GUEIK. 
Het is im de geschiedenis der natuurwetenschappen geen 
zeldzaamheid, dat een stelling, die jarenlang voor bewezen 
heeft gegolden, die van leeraar op leerling of van het 
eene leerboek op het andere is overgegaan, plotseling ten 
val wordt gebracht door een onderzoeker, die op het denk- 
beeld komt haar aan de proef te toetsen. 
In dit lot heeft voor korten tijd ook de welbekende 
theorie omtrent de beteekenis van het glas in broeikassen 
moeten deelen. Volgens deze theorie zou de hooge tem- 
peratuur in onze broeikassen worden verkregen krachtens 
het feit, dat de glasruiten wèl de betrekkelijk korte ether- 
golven der zonnestralen (lichte, zoowel als donkere) door- 
laten, doch niet de veel langere golven, die door de ver- 
warmde aarde en plantendeelen worden uitgestraald. Juist 
omdat dit verschillend gedrag van glas ten opzichte van 
ethergolven van verschillende lengten met afdoende zeker- 
heid was vastgesteld niet alleen, maar ook gemakkelijk 
door demonstratieproeven werd bevestigd gevonden, nam 
men de juistheid van deze muizenval-theorie, gelijk zij 
dikwijls niet oneigenaardig werd genoemd, als vanzelf- 
sprekend aan. 
Bij den vermaarden Engelschen natuurkundige prof. £. 
W. Wood was echter twijfel gerezen; niet aan de juistheid 
van de daareven genoemde feiten, maar van de beteekenis 
welke hieraan voor de broeikas werd gehecht. *) Hij stelde 
1) Note on the Theory of the Greenhouse. Phil. Mag. rgog, blz. 319. 
