144 
En naast deze verschillende vrij scherp omlijnde op- 
vattingen waren er vele die tusschen hen in schipperden. 
Ten slotte werd men het er over eens dat alleen een 
congres de zaak in orde kon brengen voor de toekomst 
(het heden en verleden was immers vastgelegd in zoovele 
drukwerken); doch niet één maar drie congressen bleken 
noodig, met een 5-jarigen vóórarbeid voor het laatste. In 
Weenen kwam in 1905 een internationaal compromis tot 
stand; daar werd 1753 tot basis genomen der prioriteit, 
de Kew Regel grootendeels verworpen, tautologische namen 
(als Catalpa Catalpa) veroordeeld. Eigenaardig is dat de 
vereenigde botanici de consekwentie van hun eigen stand. 
punt, nl. dat van 1753 als basis voor het prioriteits recht, 
niet aandurfden, en een lange uitzonderingslijst aannamen 
die uit den aard der zaak willekeurig is; „codex inhones- 
tans’’ noemde Kuntze die lijst, niet geheel ten onrechte; 
zonder die uitzonderingslijst zoude men b.v. moeten schrijven: 
Belts in plaats Cunumughamia, Steinhauera in plaats Seguota, 
Scoria, inplaats Carya, Abeltcea inplaats Zelkova, Cebatha 
inplaats Coceutus, Beurreria inplaats Catycanthus, Bastlima 
inplaats Sorbarta, Schizonotus inplaats MZolodtscus, Kraunhia 
inplaats Wzestarra, Bikukutia inplaats Decentra, Merbomra 
inplaats Desmodrum, Pongelium inplaats As/anthus, Boretta 
inplaats Daboecra, Hedypnors inplaats Zaraxacum, Cazuput 
inplaats Melaleuca, Comacum inplaats Myrestrca, enz. enz. 
Door die uitzonderingslijst zijn o.a. vele oude en bar- 
baarsche namen verworpen die door Adanson in 1763 
waren gegeven juist omdat Linnaeus die namen veranderd 
had; door zulke namen te honoreeren zou men dus het 
werk van Linnaeus gedeeltelijk te niet doen, terwijl men 
juist op hem wil steunen. Ook zijn b.v. namen van 
Rumphius terecht door de lijst uitgesloten. Rumphius 
werk dateert vóór 1700, en het is zuiver toeval dat zijn 
werk eerst na meer dan een halve eeuw gedrukt is; en 
hoewel zijn werk zeer mooi en wetenschappelijk is, zijn 
zijne benamingen nog zeer onvoldoende. En zoo valt er 
meer vóór den „codex inhonestans” te zeggen. 
Ondanks die uitzonderingslijst moeten ingevolge de beslui- 
ten van het congres van 1905 toch nog vele namen ver- 
anderd worden d. w. z. oudere namen op den voorgrond 
worden gebracht, die z.g. prioriteitsrecht bleken te hebben 
