150 
zeldzaam te zijn: anders in het moeilijk verklaarbaar dat 
Sargent, de directeur van het groote Arnold-arboretum, 
toen hij voor een paar jaren in Leiden was, met ver- 
bazing naar de iepen op het Rapenburg keek en ze voor 
eene nieuwe soort hield. 
De tweede voorname systematische groep vormen de 
Choripetalae, de planten waarvan de bloemen een kelk en 
vrijbladigen bloemkroon bezitten. De Choripetalae staan 
hoofdzakelijk in groote perken ter weerszijde van vijver 
en rots; aan de verst verwijderde kant de Calyeeflorae d.z. 
de Choripetalae met kelkinplanting of verdiepten bloem- 
bodem, aan de kant naar den ingang toe de Z%alamt- 
florac (bloembodemstandige) en Deserflorae (schijf bloemige), 
beiden ook afdeelingen der Choripetalae. De Thalamiflorae 
bestaan o.a. uit een perk met 72/4 soorten (Lindeboomen). 
Onder de Tilia's wordt algemeen een 77/a alba uit Amerika 
beschreven (gekweekt wordt meer een bastaard er van 
met 7. americana. T. spectabilis genaamd.) Dat ontmoette 
geene tegenwerping totdat de Amerikaansche boomflora 
uitvoerig werd beschreven, waarbij bleek dat’ in. Amerika 
geen Zia alba voorkomt, ook niet onder een anderen 
naam. Nu moesten de Europeanen de zaak natuurlijk 
onderzoeken; en daardoor werd de oorspong van dien 
niet bestaanden Amerikaanschen lindeboom aldus waar- 
schijnlijk gemaakt: Miller heeft in 1731 een beroemde 
tuinbouw- encyclopedie geschreven, waarvan in 1745 ook 
eene Hollandsche vertaling verschenen is. In die encyclopedie 
wordt onder het hoofd Za ook een lindeboom van 
Karolinië vermeld. Toen heeft Aiton, de directeur der 
Kew Gardens, eenen boom aldaar voor Miller's Karo- 
liniaansche Tilia gehouden en die 7. a/a gedoopt met 
Amerika tot vaderland (Aiton Mortus Kewenstis 1e ed. 
1789); en die Aitonsche boomsoort, in Europa gekweekt 
en verspreid, heeft dien naam in geschriften en tuinen be- 
houden; in de kweekerijen heet ze gewoonlijk 7/44 amc- 
vicana pendula of ook Zvlkra argentea pendula ;en die laatste 
naam is niet ongeschikt; want de boom heeft veel van 
een Zilverlinde met wat hangende takken. De Zilverlinde 
nu komt voor in Oostenrijk en niet in Amerika. En nu 
blijkt ook uit de 2° editie van Aiton's Mortus Kewensts 
(van 1811) waarin Aiton andere beschrijvingen en een af- 
