152 
encyclopedie een Phaseolordes carolintana frutescens scandens 
foltts pinnatis flortbus coeruteis spicatis (Mill. Diet. 1737). 
Linnaeus wilde dien geslachtsnaam niet houden (zie blz. 
139), verkortte den soortsnaam, en noemde de plant Glycene 
caule perenni (Linn. Hort. Cliff. en Gen. Pl. 1. 1737);later 
noemt hij haar Glycerine frutescens (Linn. Spec. Pl. 1. 1753). 
In die zelfde Species Plantarum geeft Linnaeus ook een 
Dotichos polystachyos (die wij nu Phaseolus perenms noemen). 
Nu ontdekt Thunberg, dien we reeds als reiziger en 
schrijver hebben leeren kennen, onzen Blauwe regen, maar 
meent dat het Dofichos polystachyos Linnaeus is en 
noemt haar dus zooin 1784. Willdenow ontdekt de ver- 
gissing in 1803, bevindt dat de plant (onze Blauwe regen) 
een zusje is van Glycine frutescens L., en hij noemt haar 
dus Glycine met den soortsnaam //orzóunda. Nu bevatte 
het geslacht G/ycine van Linnaeus nog meer soorten dan 
G. frutescens;, Rafinesque en Nuttall vonden terecht 
dat die andere soorten niet naast G. frutescens thuis hoorden ; 
zij haalden dus G. frutescens uit het geslacht Glyeene en 
gaven de plant een nieuwen geslachtsnaam, terwijl natuur- 
lijk ook haar zusje, onze Blauwe regen, dien nieuwen ge- 
slachtsnaam kreeg. Nu werkte Rafinesque en Nuttall onaf- 
hankelijk van elkaar; en zoo noemde Rafinesque het 
nieuwe geslacht Araunhta (in 1809), Nuttall daarentegen 
Wistaria (in 1816), beiden gaven aan onzen Blauwe regen 
den soortsnaam szuensts, den naam van Willdenow dus 
negeerende. Daarna is de Blauwe regen door Simson aan 
het publiek voorgesteld in een tuinbouwblad (Bot. Mag. 
1819) onder den naam Glycine stnensis; enten overvloede 
had Pursch bij zijne beschrijving der Amerikaansche flora 
in 1814 Glycine frutescens in het geslacht Apzos getrokken, 
haar dus Aptos frutescens noemende; en naar aanleiding 
daarvan is ook de Blauwe regen Aptos chinensis genoemd 
door Sprenger in 1826 in zijn Systema plantarum, terwijl 
ten slotte de zelfde Glyerne frutescens door Rafinesque 
in 1817 als Diplonyr elegans beschreven is, door Elliot 
in 1818 als ZApyrsanthus frutescens. 
Men kan zich dus denken, dat, toen allerlei nomencla- 
torische systeemen werden geopperd, de keuze en de com- 
binatie mogelijkheid groot was. Kuntze voerde den oudsten 
geslachtsnaam Z4ascoloïdes Weer in omdat deze naam de 
