154 
en intusschen zullen in de werkelijkheid nog verschillende 
namen in gebruik blijven. 
De Platanen behooren ook tot de Calyciflorae. Wij hebben 
langen tijd twee soorten beschouwd als degene die overal 
in Europa gekweekt worden en langs wegen en in tuinen 
te zien zijn, P. occrdentalis van Amerika, en P. orzentalis 
uit den Orient. Maar de verschillen in habitus, bladvorm 
enz. tusschen de exemplaren waren zoo talrijk, en de 
overgang tusschen de 2 soorten was zoo geleidelijk, dat 
niemand recht wist wat nu eigenlijk tot P. ocerdentaús, 
wat tot orentalris gerekend moest worden. 
Jaennicke heeft er een 5-jarige studie van gemaakt 
en in geschrift neergelegd; maar de lezing er van deed 
iemand wanhopen met dat werk tot gids den systematischen 
weg in de platanen te vinden. 
Evenals met Zea alba kwam ook hier de oplossing 
uit Amerika; Sargent, de groote man van de Amerií- 
kaansche woudflora, deelde mede dat hij in Europa nergens 
een Amerikaansche plataan gezien had! Er waren er reeds 
(Koch 1872, Dippel 1893) die beweerd hadden dat £. 
occidentalts bij ons niet goed winterhard is en daardoor 
minder voorkomt dan P. orzentalis; maar K oc h-schrijft er bij 
dat, voorzoover hij weet, P. orzentalis niet in den Orient 
en Z. Europa wordt gevonden. In de kweekerijen wordt 
juist P. ocerdentalis voor de algemeen voorkomende en 
winterharde soort gehouden. 
Sargent’'s mededeeling heeft de kwestie natuurlijk opnieuw 
aan de orde gebracht; en thans nemen de dendrologen alge- 
meen aan dat in Europa zoowel 2. oceedentalis als P. 
orientalis zeer zeldzaam is, en dat de algemeen voorko- 
mende plaraan een bastaard of varieteit van P. orzentalss 
is die ook in den Orient voorkomt, maar waarvan men 
den oorsprong niet kent; de naam er van is P. acertfolia. 
En bij deze opvatting is de groote vormenrijkdom van 
onze Plataan ook verklaarbaar. Eigenaardig is in verband 
hiermede dat de reeds meermalen genoemde Miller 
(1745) bij P. acerifolta schrijft: „ik heb vele planten gehad 
die opgekomen zijn uit het zaad van de re soort (£. 
occidentalis) ‘twelk was rijp geworden in den kruidtuin, 
waarvan de meeste verloopen tot deze soort... die niet 
zonder reden voor een onderscheiden soort kan aangezien 
