158 
waren, totdat ik ze in Londen en Kew zelf ter inzage kreeg ; 
ook waren alleen in de herbarien van die plaatsen gedroogde 
voorwerpen van 4. seuensts te vinden. De Engelschen krijgen 
alles wat ze noodig hebben van het vaste land; maar zij- 
zelven sturen geen boeken en herbarium-materiaal over de 
zee; de vastelanders moeten bij hen komen; trouwens de 
Engelschen hebben het vaste land niet zooveel noodig als 
het vasteland hen; om de eenvoudige reden dat de Engel- 
schen zich meer bepalen tot wat zij zelven hebben en daar- 
aan vasthouden. Het resultaat van het veeljarig onderzoek 
is. gepubliceerd in de Gartenflora van r Oct. 1rgo8 (57e 
jaargang p. 505—-517, met een dubb. plaat) en komt op 
het volgende neer. Toen Maximowicz in 1863 de ons 
bekende Azalea mollis uit Japan in den Peterburgschen 
hortus bracht van waaruit zij verder verspreid werd, meende 
hij zelf te doen te hebben met eene reeds vroeger in de 
kultuur geweest zijnde plant (reïntroductum a me e Japonia 
a. 1863’); ook de dendroloog Koch schrijft in het 2° deel 
van zijn werk dat A. mols Maximowicz de zelfde plant 
is die vroeger als 4. ssuersis in de tuinen voorkwam maar 
verdwenen was; en de andere dendrologen en botanici 
sloten zich bij die opvatting aan. Maar in de literatuur der 
vakmannen kwamen uitingen voor van een andere meening. 
Zoo schreef van Houtte in 1873 in La Flore des serves 
et jardins de Europe dat, terwijl 4. serensts niet erg 
bestand was tegen onzen winter en daardoor in de kultuur 
eene ondergeschikte plaats innam, 4. mollis volkomen win- 
terhard was en in al hare majesteit de kultuur beheerschte ; 
en Pyneart v. Geertschreef in 1891 in Revue de / Horti. 
bolge et étrangère dat A. sirensis vroeger in Gent in groote 
hoeveelheid werd gekweekt; de bloemen waren oranje met 
donkergeel; maar door den invoer der pontesche Azalea's 
in 1830 hield de kultuur van A. szuenses op. Ten slotte 
vond de firma M. Koster en Zn. in Engeland de twee 
genoemde oude exemplaren onder den naam 4. seuensts 
welke planten ook werkelijk andere kenmerken hadden 
dan A. mollis en dan alle andere Azalea soorten; de kleur 
van de bloemen was zooals Pijneart v. Geert ze beschrijft 
(de geelste bloem van 4. molkts is er zeer bleekgeel bij), 
bovendien opvallend stijf (bij A. mollis slap), terwijl de 
bladen fluweelachtig dicht behaard zijn aan de onderkant 
