140 



hen hoek maakl. Dicht nahij het oppervlak echter, maar die- 

 per dan waartoe onze waarnemingen reiken, heeft de lijn een 

 buigpunt en het holronde gedeelte bereikt het oppervlak onder 

 steeds toenemende kromming. Hieruit volgt de zeer eenvou- 

 dige regel dat de waarde der gt.DM. op de diepte van het 

 buigpunt, (*) zeer nabij als constant voor alle diepten in re- 

 kening raag worden gebracht. Zoo lang dus met directe waar- 

 neming de diepte van hel buigpunt niet wordt bereikt, is de 

 (jl.DM. die ter berekening der diepte van de hooge temp. in 

 rekening moet worden gebracht, altijd grooter dan die behoo- 

 rende bij de grootste bereikte diepte. 



Zoo zou dan voor Java de gt.DM. aangroeien van ±12 nabij 

 het oppervlak tot de nagenoeg constante waarde van 5ö a 56 

 Meters, terwijl voor Jakutsk in Siberiën de aangroeing in aard- 

 warmte gelijk kan worden gesteld aan 1° voor elke 155 Meters. 

 Aannemende dat de vaste toestand van het gesteente verloren 

 gaat hij 5000°C. zoo zou dan het vaste gedeelte tusschen Oen 

 ± 61° N.Dr. eene dikte of zwaarte hebben van hoogstens 21 

 tot 61 geogr. mijlen, oï ongeveer een veertigste lol ee?i veertiende 

 aardradius. 



Ten einde de diepte van het buigpunt te vinden, moet het 



tweede differentiaal-quotiënt gelijk 7iul worden gesteld , en uit de 



verkregen vergelijking de waarde van x worden opgelost. 



Uit de algemeene vergelijking van de wet der gt.Pr. 

 a-\-b X c 



(1 — xy d — rx 



en waarin r x^= de diepte is behoorende bij de temp. y. 



, diepte 



alzoo ' 



IS 



aardradius 



wordt na uitwerking gevonden voor de waarde van het tweede 

 differentiaalquolient 



°i/^ _26H-3a -^hx cr^ 



ox^ ~~ {l—xf d + r x^ 



(*) De constante f]t.DM. is dus nal)ij gelijk aaii de culangens van den hoek, 

 weikeu de raaklijn aan het buigpunt maakt met de as der abcissen. 



