268 



Tsabar bracht, waar de ons vergezellende Pangéran een huis, eene 

 vrouw en eene kleine kampong van maleiers bezat, waarin eenige 

 zaken met de chineesche mijnwerkers moesten geregeld worden. 



Eerst om 10". kwamen onze prauwen aan, die wegens de 

 kronkelinsren der rivier en de daarin voorkomende riam's zoo- 

 veel langer onder weg waren geweest. Daar er op den ver- 

 deren tocht geen geschikte plaats meer was om te landen , 

 gebruikten wij hier maar vooraf ons middagmaal, en stapten 

 toen om 11". weder in onze prauw. Om 1". n. m. hielden 

 wij even stil te Sikiel, waar de roeijers hun middagmaal op 

 de prauwen hielden. Hier waren wel woningen op den hoogen 

 en steilen oever gelegen, doch het was er zoo modderig en 

 glad, dat wij het niet waagden om aan land te gaan. 



Daar wij nu verder met nog moeijelijker riam's zouden te 

 kampen hebben, werden de meeste onzer goederen ontladen en 

 door Dajak's over land gedragen. 



De oevers der rivier waren reeds sedert lang, hoog en steil 

 geworden en op enkele plaatsen door maleijers en Dajak's be- 

 woond , die voor hunne kampongs den steilen oever hadden 

 doorgegraven, om met ladders en een hellend vlak, aan land 

 te kunnen komen. 



Wij roeiden nu nog een goed eind de rivier op, totdat wij 

 in een onafgebroken doolhof van riam's en rotsige eilandjes ge- 

 raakten , waai aan geen eind scheen te komen en waarbij wij 

 ieder oogenblik, uit vrees voor ongelukken, onze prauw moesten 

 verlaten, om over de rolsen klimmende er een eindweegs ver- 

 der weder in te kruipen. Nadat dit een goed uur geduurd 

 had en de riam's hoe langer hoe gevaarlijker werden, raadde 

 men ons aan om van den landweg, die zich daar juist aan 

 de rivier aansluit, gebruik te maken, waartoe wij overgingen. 

 Na verloop van nog een uur, vonden wij onze prauwen lerug 

 waarin wij loen weder plaats namen , doch de riam's waren 

 nog niet (en einde en moesten wij nog een paar maal weder 

 uitstappen, totdat wij eindelijk in een meer vrij water kwa- 

 men en nu enkel nog met een snellen tegenstroom te kampen 



