279 



ravijn besloten. Het bleek ons nu dat die rotswand zicb eenige 

 honderden voeten ver uitstrekte, totdat zij zich in den stellen 

 bergwand verloor. De hoogte, die aanvankelijk meer dan 100 voe- 

 ten bedroeg , verminderde ook langzamerhand , tot dat wij er ten 

 lesten bovenop klimmen en het bosch bereiken konden. Tot 

 op verren afstand van den waterval was de wand nog altijd 

 min of meer overhellend en wel zoo sterk dat de wanden en 

 de bodem daaronder, wegens de droogte, geen spoor van ve- 

 getatie vertoonden, maar zoodra de rots eenigzins loodrecht 

 werd, of door de afvloeiende regendroppels eenig vocht ontving, 

 begon de plantengroei zich direct, zoowel tegen de rotsen als 

 op den bodem, sterk te ontwikkelen. 



De overhangende rotsen zagen er gevaarlijk uit en waren 

 het op sommige plaatsen werkelijk, wijl hier en daar stukken 

 afgevallen en op ons pad waren neergestort. 



Toen wij eindelijk de rots beklommen hadden , voerde ons 

 pad steil opwaarts over rotsblokken en door modderige ravijn- 

 tjes, maar toch kwamen wij binnen een uur op een bergrug, 

 die bijna vlak, met dicht bosch van dun geboomte begroeid 

 was; over dien rug wandelden wij naar den waterval, doch 

 moesten halverwege nog eerst een riviertje passeeren , wat zich 

 beneden over den hoogen rotsmuur verspreidde en daar op ons 

 pad afzijpelde of als regendroppels nederviel. Ten laatsten kwa- 

 men wij aan den rand van het bosch en zagen de rivier die, 

 den waterval Hampar djaiva doet ontstaan, beneden ons in de 

 diepte. Langs steenen en boomwortels zakten wij naar bene- 

 den en vonden toen eene vrij breede rivier, die thans echter 

 betrekkelijk weinig water bevatte , zoodat de bodem, die almede 

 uit conglomeraat bestond, op vele plaatsen droog gevallen was 

 en hoewel eene vaste massa, waren daarin toch vele putjes 

 door het water uitgespoeld. De geschiedenis vermeldt, dat hier 

 aan den rand der rots, waar de waterval afstort, in vroegere 

 dagen 3 Javanen gezeten hebben om de gunst der Goden af te 

 smeeken , waaraan die plaats den naam van Hampar djaiva — 

 zitplaats der Javanen — zou te danken hebhen. Of die gebeden 



i\ 



