564 



Van mijn stoel op willende staan , sloeg ik legen den grond, 

 zoo sterk golfde dezelve, zoodat ik niet dan kruipende het ge- 

 bouw kon verlaten. 



Buiten zijnde zag ik mijne woning in een stofwolk gehuld. 



Dat de eerste gedachte gewijd was aan mijne vrouw en zes 

 nog zeer jeugdige kinderen, zal wel geen betoog behoeven, 

 welk schouwspel zoude mij te wachten staan. 



Ofschoon eenigzins aan de knie gekneusd, was ik over puin 

 etc. in minder dan geen tijd, op eene mij thans nog onver- 

 klaarbare wijze, binnen het gebouw. 



De stofwolken van de ingestorte muren beletten mij te zien, 

 al rondtastende doorzocht ik de slaapkamer der kinderen en 

 vond hunne ledikantjes vol puin, in de onzekerheid of dit wel- 

 licht een of meer hunner dekte. 



Een gesnik wees mij den weg achter de openstaande kamer- 

 deur en vond ik daar ons vijfjarig dochtertje, dat dadelijk 

 door mij opgenomen en naar buiten werd gebracht. 



De scherpe hoek dien de openstaande deur met de muur maakte, 

 had het nedervallen van groote stukken puin belet, zoodal het 

 kind slechts weinig beteekenende kwetsuren bekomen had. 



Inmiddels was het stof aanmerkelijk gedund, en mij ten tweede 

 male binnenshuis begevende, kreeg ik zekerheid dat geen mij- 

 ner huisgenooten zich meer daar bevond, hetgeen ik dan ook 

 spoedig bevestigd kreeg, door ze allen op den weg vereenigd 

 te vinden. 



De Regentswoning , die van den ondercoUecteur, de geldkamer, 

 de pradjoerils kazerne en de gevangenis mei de door mij betrokken 

 woning , de eenige gebouwen van steen hier ter plaatse, hadden 

 zoodanig geleden, dat ze voor herstelling niet meer vatbaar 

 waren en thans tol den grond zijn afgebroken geworden. 



Sommige deuren en vensters waren mei en uil de muren 

 weggeslagen en op eenige voelen afstands geworpen. 



De muren in de cellen der gevangenis bleven gelukkig tegen 

 de zolderbalken rusten en werd alzoo het leven gespaard van 

 de zich daarin bevindende personen, die daaruit spoedig verlost 



