10 
nicolor door een stiller gedrag zeer bepaald van Todiram- 
phus chlorocephalus en gelijkt hierdoor meer op zijn 
europeschen geslachtsverwanten. Ook zijnen lokroep laat 
hij veel zeldzamer hooren, doch daarentegen wanneer hij ge- 
vangen of in angst is, een uit kort afgebrokene, snel op elkan- 
der volgende schelle, klanken bestaand gekrijsch. Het nest 
van dezen schoonen vogel heb ik tot nog toe slechts 2 
malen gevonden en wel steeds gelijk die der vorige soort 
in een horizontaal, door den vogel zelven gegraven, pijpvor- 
mig hol in den overhellenden oever van eenen eenzamen beek, 
iets meer dan eene manshoogte boven het niveau van het daar- 
onder heênloopende water. In het achtergedeelte van dit hol 
lagen op eenige weinige drooge bladen twee glanzig witte 
eijeren, welke versch eenen roodachtigen tint hebben, doordien 
de sterk doorschijnende dojer donker-oranjerood gekleurd is. 
Zij hebben eene opmerkelijk korte, bijna bolvormige ge- 
daante, zijnde beide punten bijna gelijkmatig afgerond. Hun 
lengtedoormeter is 50 mm, hunne grootste dwarsche door- 
meter 26—27 mm. 
7. Timalia pileata Horsf. ©) bewoont paarsgewijze de dig- 
te struikwildernissen, die zich langs de randen der oor- 
spronkelijke bosschen uitbreiden of de plaats van vroeger 
woud vervangen hebben, en wel veel menigvuldiger in 
bergachtige dan in lage vlakke streken. Buiten deze on- 
doordringbare wildernissen laat hij zich zelden zien en blijft 
dus dikwijls onopgemerkt. Slechts des ochtends ziet men 
hem soms op eenen vrijen, boven de struiken uitstekenden 
tak zitten, ten einde zijne door den nachtdaauw nat gewor- 
den vederen te droogen en in orde te brengen. Ook het 
mannetje kiest gaarne zulke takken om, op dezelve zitten- 
1) De Soendanezen in de omstreken van Gadok noemen dezen vogel «manoek 
kaso,’ met het oog op zijne voorliefde voor de digte struik-en glagahwildernis- 
sen (kaso soend. = glagah mal.) Denzelfden naam manoek kaso heeft hier te 
lande ook nog Rallus exilis T. 
