15 
men zal hem hier bijna aan alle beken aantreffen, vooral 
wanneer deze steenige, niet geheel van hout ontbloote oevers 
hebben en niet diep zijn. Hierin, even als in zijne leef- 
wijze, heeft hij veel overeenkomst met de europesche Pal- 
lenura sulfurea Bp. terwijl zijn vederenkleed, in de verte 
gezien, ons aan onze vaderlandsche Motacilla alba L. herin- 
nert. Zijn voornaamste voedsel bestaat uit wormen en insek- 
ten, welke hij langs den oever tusschen steenen en planten of 
op wegen opzoekt en somwijlen tot in het water vervolgt. 
Loopende draagt hij den staart horizontaal; hartstogtelijk ge- 
worden of wanneer hij een hem verdacht voorkomend voor- 
werp gadeslaat, rigt hij de kopveeren op en beweegt den staart 
op eigenaardige wijze. Gedurende het opligten namelijk, dat 
met een’ plotselingen ruk plaats heeft, zijn de staartveeren 
zamengeschaard, waarop ze waaijervormig uitgebreid wor- 
den en de vogel nu den staart langzaam weer laat zinken. 
Overigens is hij weinig schuw en laat den mensch meestal 
tot op geringen afstand nabij komen, alvorens hij met 
haastige schreden wegloopt of in kwikstaartachtige vlugt 
een eindje wegvliegt. Zoo kan men den vogel, vooral 
op smalle, langs eene beek loopende bergpaden, soms 
eene heel eind voor zich heen drijven, alvorens hij op en te- 
rugvliegt. Zijn roep heeft insgelijks iets kwikstaartachtigs 
en luidt als » ziwit, ziwit.” In angsten nood, b. v. wanneer 
hij gevangen, of ook wanneer hij boos is, laat hij een on- 
aangenaam, krijschend »rhäät” hooren. Voor zijne broed 
is onze vogel zeer bezorgd en verraadt zijne nabijheid aan 
den mensch door eenen gerekten, zacht fluitenden toon, 
die als wüùüht luidt en bij welken, wanneer men in de onmid- 
dellijke nabijheid van het nest gekomen is, nog een kort 
afgebroken tú gevoegd wordt. Evenwel is het nest, ook wan- 
neer zijne nabijheid door den vogel zelven op de zoo even 
vermelde wijze verraden is, niet gemakkelijk te vinden. 
Steeds staat het op den grond, meestal niet ver van eene 
bron of beek. Tot aanleg van hetzelve bezigt de vogel 
gaarne eene kleine, natuurlijke verdieping van den grond 
