16 
en dien ten gevolge vindt men het meestal in eene spleet 
van het mos, achter eenen steen of graszoden, onder 
eenen grooten boomwortel enz., gewoonlijk goed verborgen. 
Heeft de vogel zulk eene, hem tot aanlegging wan het 
nest geschikt voorkomende, verdieping gevonden, dan vult hij 
ze eerst met mosstukjes zoo ver, dat daardoor een 
halfbolvormige nap ontstaat, wiens grond hij alsdan met 
drooge bladeren voert en wel bij voorkeur met zulke, die 
onder den invloed van lucht en weder gedeeltelijk opge- 
lost zijn, zoo dat slechts hunne fijne nerven over ge- 
bleven is. Zulke bladen zijn zacht en veerkrachtig en 
geven eene geschikte onderlaag af voor de eijeren. Op die 
wijze waren alle, door mij gevondene, nesten van Enicurus 
Leschenaulti vervaardigd, behalve één, dat enkel uit mos 
bestond. Het getal eijeren bedraagt nooit meer dan twee. 
Zij hebben een’ langwerpig spitsen vorm, doordien hunne 
grootste dwarsche doormeter zeer nabij het kort afgeronde 
stompe einde is. Hunne grondkleur is een dof, onzui- 
ver, meestal in het gele, zelden in het groenachtige hel- 
lend wit, waarop zich kleine, nu eens geelachtige, dan 
weder roodachtige licht-bruine vlekken bevinden, welker ran- 
den niet scherp van de heldere grondkleur afgescheiden zijnde, 
gedeeltelijk in deze overgaan en daardoor als verbleekt 
of verwasschen uitzien. Aan het stompe einde zijn deze vlek- 
ken talrijker, vloeien gedeeltelijk zamen en stellen zoo- 
doende rondom hetzelve eenen meestal weinig duidelijken 
ring daar. 
11. Malurus polychrous Temm. *) houdt met betrekking 
tot de door hem bewoonde plaatsen, zijne leefwijze en zijnen 
nestbouw als het ware het midden tusschen Malurus mar- 
ginalis Temm. en Prinia familiaris Horsf., over welke 
beide vogels ik reeds vroeger °) eenige waarnemingen heb 
medegedeeld. Onze door Temminck (PL. col. 466. 5.) het 
eerst beschreven vogel bewoont bij voorkeur de heggen en 
1) Maleisch « boeroeng waaijoe.” 
2) Acta Societ. Scient. Indo-Neerl. Vol. III. 
