se 
Het water welt op tusschen kalksteenblokken en bedekt 
het terrein waarover het heen loopt met lagen van kalk- 
sinter, die bij verlies van koolzuurgas zich uit het mine- 
raalwater afzet. 
Deze kalkachtige steenvorming, die dagelijks toeneemt, 
is van vrij grooten omvang en duidt op eenen hoogen ouder- 
dom dezer minerale bron. 
Toen ik den 18% Mei 185% deze bron bezocht, in gezel- 
schap van den heer Bleeker, waren er voornamelijk drie 
openingen, waaruit het mineraalwater, onder ruime ont- 
wikkeling van koolzuurgas en zwavelwaterstofgas, opwelde, 
onder verspreiding van den eigenaardigen reuk van het 
laatstgenoemde. Men zag duidelijk dat in vroegere tijden 
het mineraalwater meer boven de plaatsen, waar het thans 
te voorschijn komt, opwelde doch het geheele, terrein is 
aldaar bedekt met kalksinter, die soms hol klinkende korsten 
vormen. Van hoe grooteren ouderdom deze kalksinter is, 
des te donkerder gekleurd deszelfs oppervlakte en des te meer 
begroeid, voornamelijk met verschillende grassoorten. De 
jongste vormingen van dezen sinter zijn meer wit of grijs 
van kleur en zeer schaars begroeid. 
Als het mineraalwater te voorschijn komt, ziet men spoe- 
dig de aardachtige deelen van hetzelve, bij verlies van een 
gedeelte van koolzuurgas, zich afzetten, eerst als een 
fijn wit vliesje, dat vervolgens eene vrij aanmerkelijke dikte 
bereikt en gemakkelijk in vorm van korstjes van de water, 
oppervlakte kan afgenomen worden. Deze koolzure aarden 
welker voornaamste bestanddeel koolzure kalkaarde is, be- 
vat een weinig zwavelmelk, gevormd door ontleding van 
het door het water ontwijkende zwavelwaterstofgas. Daar 
waar het mineraalwater zich meer beneden in verschillende 
kunstmatige kommen vergadert, vindt men overal op de 
steenen dit fijne witte precipitaat van zwavelmelk. 
De warmte van het opborrelende water in de bovenste 
kom bedroeg den 18en Mei ’s morgens ten 8 ure 55,ge 
G. terwijl de luchttemperatuur 29,70 C. bedroeg. 
