heb ik alle in de eerste plaats kwalitatief onderzocht, ten 
einde volgens den uitslag van dat onderzoek te beslissen, 
of hunne zamenstelling zoodanig is, dat een kwantitatief 
onderzoek de moeite en den tijd, die daartoe vereischt 
worden, met eenige nuttige uitkomst zoude beloonen. 
Wanneer men weet, dat aan eene minerale bron genees- 
krachtige eigenschappen worden toegeschreven, zooals ook 
bij eenige van deze het geval schijnt te zijn, dan is het, 
als of hier aan de scheikunde de vraag mag gesteld wor- 
den, waaraan zij die te danken heeft. Doeh niet altijd 
kan het scheikundig onderzoek daaromtrent opheldering 
geven. Reeds bij staalwateren ziet men, dat het gebruik 
van het water aan de bron zelve ver te verkiezen is boven 
het drinken van het water nadat het in flesschen gevuld 
en zoo eenigen tijd bewaard gebleven is, omdat het dan 
ligt een gedeelte koolzuur en daarmede ook het werkzame 
bestanddeel, koolzuur iĳzeroxydule verliest. Nog meer ech- 
ter is zulks het geval met wateren, die hunne goede ei- 
genschappen te danken hebben aan zwavelwaterstofgas, 
een gas dat zich, zooals bekend is, uiterst gemakkelijk 
ontleedt, zich gemakkelijk ontleedt ook in waterige oplos- 
sing. Het niet vinden van zwavelwaterstof in mineraal- 
water dat niet in volkomen gevulde en hermetisch ge- 
sloten flesschen is bewaard, geeft daarom nog geenszins 
de zekerheid, dat dit gas ook aan de bron niet gevonden 
wordt, terwijl omgekeerd ook zwavelwaterstofgas kan voor- 
komen in water, dat daarvan oorspronkelijk niets bevatte. 
Het feit is erkend, dat in iedere flesch water, waarin sul- 
faten voorkomen, de gelegenheid gegeven is om uit die 
sulfaten met de organische stof van de kurk, en met het 
koolzuur uit het water, tot spontane vorming van zwavel- 
waterstof aanleiding te geven. 
Bij dit onderzoek, in verband gebragt met de opgaven 
van den heer Wilsen, bleek mij het ware dezer beschou- 
wingen op nieuw: ik vond in sommige flesschen geen 
zwavelwaterstof waar de heer Wilsen het aan de bron wel 
