152 
de Anee zijn overgegaan, vertoonen zich dan ook, nabij 
paal 57, laag aan den weg en gedekt door den trachiet, 
eenige klompen kristallinischen kalksteen. De daarop vol- 
ze se lagen vvergangsschiefer zijn beter ontbloot. Verlaat 
men hier echter den grooten weg en volgt men het pad 
naar de kalk ese dan kan men Bee over het voor- 
komen van den kalksteen oordeelen. In eene rigting van 
1400, fonds z. 0. naar n. w.) steken hier en daar 
stukken kalksteen boven den zeer ongelijken bodem uit. 
Zij vertoonen zich als brokstukken eener laag, die niet 
alleen onder inwerking van eruptief gesteente in wit gea- 
derd blaauw marmer is overgegaan, maar tevens hare 
oorspronkelijke ligging geheel verloren heeft. De geiso- 
leerde scherphoekig afgebroken n stukken, die aan den dag 
uitkomen, en die niet lof als afgestorte stukken verspreid lig- 
gen, doen hier denken aan veriioas der laag, nadat de 
kalksteen zich reeds tot marmer versernid had. De bo- 
dem schijnt hier, welligt door aardbeving, gespleten en 
gedeeltelijk verzakt te wezen; de kalksteen is hier niet 
eenvoudig gebogen of geplooid, maar scherp afgebroken. 
De kalksteen is tm het geheel fijn gekristalliseerd en 
gelijkt zeer veel op het carrarisch marmer, waaruit de blaau- 
we vloertegels worden gezaagd; de witte aders zijn echter 
wat grover van kristallisatie en daarbij vertoont elk blok 
zoo vele spleten, dat het te betwijfelen valt of het maken 
van vloersteenen uit dit marmer zou gelukken. 
Na paal 57 verdwijnt elk spoor eener oude formatie, en 
wordt uitsluitend vulkanisch gesteente aangetroffen. 
Op den hoek, die op de kaart met no. 2 is aangeduid, 
is eene soort steengroef aangelegd, waar het materiaal voor 
het gedeelte weg tot Padang-pandjang wordt gebroken. 
De nagenoeg zuivere rotswand vertoont hier de doorsnede 
van twee lavastroomen, die door eene steenroode laag 
van ongelijke dikte (2 tot 5 palmen) zijn gescheiden. 
Deze roode lavaslak is zeer poreus, ruw op het gevoel 
en schijnt zich op de afscheiding van twee lavastroomen 
