155 
ontblootingen (doorsneden) der aardlagen gevormd zijn, die 
na paal 46 niet meer voorkomen. Van dit punt tot bij 
Ft. de Kock helt het terrein zeer regelmatig af. De weg 
volgt die natuurlijke glooiĳing en levert voor den geoloog 
geenerlei afwisseling op. 
Langs de eerste helft der étappe, of over eene lengte 
van 5 sum. palen is de klimming onafgebroken. Zij be- 
draagt naar schatting 1 op 20 à 1 op 25. Men zou dan 
van Padang-pandjang, volgens deze begrooting, ongeveer 
400 ned. ellen klimmen, en langs de laatste vier of vijf paal 
tot Ft. de Kock weer ongeveer 210 ned. el dalen (Ft. de 
Koek ligt nagenoeg 600 voet of + 190 ned. el boven Padang- 
pandjang). 
Van Padang-pandjang tot nabij paal 44 voert de weg 
tusschen sawa'’s door, die vulkanische tuf tot bodem heb- 
ben. Aan de insnijdingen of holle gedeelten ziet men weder 
de afscheiding van verschillende tuflagen, allen de helling 
en golving van het oppervlak volgende. 
Dat erin de hoedanigheid der onderscheidene tuffen nog 
veel verschil bestaat, blijkt uit hare ongelijke fijnheid en 
zamenhang, en ook uit de gesteldheid van den weg, die 
er“ door aangelegd is. Op enkele gedeelten toch bestaat 
de tuf uit een zeer hard, fijn en droog lava-grint, zoodat 
de weg aldaar geenerlei materiaal van elders behoeft. Op 
de meeste gedeelten echter is de tuf kleiachtig en wordt 
het aanbrengen van grint tot bedekking van den weg nood- 
zakelijk. 
Nabij paal 44 komt trachiet aan den dag. Hij vertoont 
zich van dit punt af bij afwisseling tot omstreeks paal 46. 
Verder voert de weg weder over vulkanische tuf. 
Tot welke der beide vulkanen de trachiet behoort, en 
of de tuflagen, die aan beide zijden van dit gesteente voor- 
komen, uitsluitend van den Merapi, of ook deels van den 
Singalang afkomstig zijn, hieromtrent kan ik geene be- 
paalde meening uitspreken. 
Daar de weg langs het trachiet-gesteente voert, en men 
