159 
Bij Matoea verliet ik mijne eigenlijke reisroute naar de 
noord, en wendde mij naar Manindjoe. 
De weg ligt tusschen sawa's en klimt geregeld en voort- 
durend, even als de voet van een vulkaan. Den kegel 
echter zien wij niet voor ons. Heeft men echter het hoog- 
ste punt bereikt en vertoont het meer van Manindjoe zich 
daar zoo uiterst verrassend voor ons in de diepte, geheel 
omringd door hooge scherpkantige rotswanden, dan wordt 
het ontbreken van den top des vulkaans duidelijker. Dalen 
wij nu in die reusachtige kratervormige diepte af, zoo ont- 
moeten wij voortdurend trachiet- en lavablokken. Verne- 
men wij later dat de geheele omtrek van het meer uit 
hetzelfde gesteente bestaat, en dat wij aan de overzijde 
van het meer, alwaar door de eenige spleet in het ring- 
gebergte de Antokkan afvloeit, weder dezelfde regelmatige 
afhelling van den bodem aantreffen, dat deze uit vulka- 
nische tuf bestaat en dat daar puimsteen en obsidiaan 
wordt gevonden, dan blijft er geen twijfel over, dat hier 
het ligchaam van een’ vulkaan in de diepte verdwenen is. 
De vorm van het meer, langwerpig en met een’ diep in- 
springenden hoek aan eene der lange zijden, doet hier aan 
een dubbelvulkaan denken, van welke soort ons de Singa- 
lang een voorbeeld oplevert. 
De hevige natuurwerking, die hier moet hebben plaats 
gehad, heeft waarschijnlijk de warme en minerale bron- 
nen doen ontspringen, die thans in den omtrek van het 
meer voorkomen. 
Van Manindjoe den oever noordwestelijk op volgende, 
komen wij zeer spoedig aan de plaats, waar in twee ge- 
gravene en overdekte verdiepingen, vlak naast elkander ge- 
legen, warm water uit het grint van den bodem opwelt. 
Ook in de onmiddellijke nabijheid van deze plaats vloeit 
uit den rotswand, die hier aanvangt, warm bronwater af. 
Het water is zeer helder. Ik vond er geen vreemden 
smaak aan. De temperatuur bedroeg tijdens mijn bezoek 
van het water in de eene kom 96°, die in de andere 98° F‚ 
