165 
maar dat aan die zijde, tot nu toe, te vergeefs naar 
kalksteen gezocht is, en eindelijk, — dat men nabij Manindjoe 
volgens de geologische vorming niet dan vulkanisch ge- 
steente mogt verwachten,— dat alles in aanmerking geno- 
men, moet het aanwezen van den kalksteen, zoo digt bij 
de hoofdplaats, als eene bijzondere weldaad der natuur 
worden aangemerkt. 
De lijn, die de beide vindplaatsen van den kalksteen, 
die aan het meer van Manindjoe en aan de kloof der Anee, 
vereenigt, is gerigt volgens ongeveer 1500 van het kompas. 
Is deze overeenkomst met de algemeene rigting der cen- 
traalgebergten van Sumatra, en de gelijke hoedanigheid 
van beide kalksteenen alleen toevallig, of een natuurlijk 
gevolg van het oorspronkelijk in die rigting regelmatig 
doorloopen der kalksteenlagen? Ik ben zeer geneigd het 
laatste te gelooven, ofschoon meer uitvoerige geologische 
kennis: van het tusschen gelegen terrein noodig is om 
deze vraag met zekerheid te kunnen beantwoorden. 
Van Manindjoe werd de reis voortgezet naar Palimbajang. 
De weg voert over den Datar, aldus noemt men het deel 
van het ringgebergte naar de zijde van Palimbajang, al- 
waar men als door eene bres in den bovenrand nog de 
minst moeijelijke passage vindt. 
Ook op dit pad werd uitsluitend vulkanisch gesteente, 
trachiet en lava aangetroffen. Zoodra men het hoogste 
punt voorbij is, loopt de weg zeer snel af naar Palimba- 
jang en komen geene natuurlijke ontblootingen meer voor. 
De kontroleur van Palimbajang toonde mij een aantal 
kubische kristallen iĳjzerpyriet van 5 à 6 strepen zijde, 
verzameld in de bedding van een nabij gelegen riviertje. 
Ditzelfde mineraal wordt bij Padang digt aan den Apen- 
berg, mede wit de bedding van een riviertje, door de in- 
landers verzameld, en op een aantal andere plaatsen van 
Sumatra wordt het in menigte gevonden. Zoo als- reeds 
vermeld is, vond ik het fijner gekristalliseerd in chloriet- 
schiefer aan de kloof der Anee. 
