169 
heid fijneren goudgrond verzameld en uit de hand van de 
groote steenen bevrijd, zoo houdt men op het front verder 
los te werken, maar laat evenwel het water doorloopen. 
Met behulp van dit water wordt nu op den doelang de 
goudgrond ten slotte verwasschen. 
De handigheid, waarmede dit geschiedt, is inderdaad groot, 
en men mag vrij zeker aannemen, dat daarbij van het 
goud, dat eens op den waschbak is geschept, niets verloren 
gaat. Al spoedig zijn alle steenen en aardachtige deelen 
verwijderd en blijft in het middenpunt van den konisch 
uitgeholden bak het donkere magneet- en ttaanijzerzand 
over. Door eenige stooten met de hand tegen den kant 
van den bak schiet het goud van onder het iĳjzerzand te 
voorschijn. De bak wordt nu schuins gehouden, en door 
overgieting met water uit de holle hand wordt het goud 
van zijn laatste bijmengsel gezuiverd. 
In mijne tegenwoordigheid werd op den eersten doelang, 
nadat de vergaârbak met goudgrond gevuld was, een derde 
ned. wigtje goud verkregen, welke hoeveelheid mij voor 
een kwart gulden werd afgestaan. 
Op mijn vragen, of men hier het gansche gebergte, voor 
zoo ver het uit gerolde steenen bestaat, voor goudhoudend 
houdt, dan wel of eenige soort van rolsteenen als vaste be- 
geleider en dus als aanwijzer van goudgrond wordt be- 
schouwd, zocht men mij terstond eenige ronde steenen van 
hoogstens vuistgrootte, zeggende, dat waar deze soort ge- 
vonden wordt, ook goud aanwezig is. Zij zijn specifiek 
zwaar, van buiten donkerrood van kleur en op de breuk 
fijn kristallinisch en staalgraauw. Op mijn beweren, dat 
het ijzererts was, werd door den inlander het tegendeel be- 
weerd, aangezien het hem nooit gelukt was het tot ijzer 
te bewerken. Te huis komende werd het mineraal nader 
onderzocht en bevonden zuiver magneetijzererts te zijn. 
In het geheel is het verwerken der goudmijnen, zoo als 
ik die hier zag (er moeten nog andere methoden bestaan 
bij het ontginnen van aders) gebrekkig te noemen. Een 
