172 
niet, aan den hoogen oever eener rivier. Aan beide zijden 
gaat de erts allengs in het moedergesteente over, zonder 
dat eene scherpe afscheiding is waar te nemen. 
Na eenige bogten in den weg gevolgd te hebben wordt 
een dergelijk ertsdepot aangetroffen. 
Daar nu de weg eene oost-westelijke rigting heeft en het 
ertsdepot, even als het pas vermelde ijzerertsdepot, zich 
in dezelfde rigting schijnt uit te strekken, komt het 
mij voor, dat hier dezelfde koperader tweemaal door den 
nieuwen weg getroffen is, maar dat beiden elkander slechts 
raken en niet snijden, zoodat slechts een klein gedeelte 
van de ader ontbloot ss. 
Ofschoon de verzamelde erts er op het oog aardachtig 
en niet rijk uitziet, is toch het specifiek gewigt vrij 
hoog: dat der rijkste stukken bedraagt 5,45. Daar de 
erts uit aardachtige kwarts, malachiet en koperpyriet be- 
staat, en daar het spec. gew. van kwarts gemiddeld 2.5, 
dat van malachiet en koperpyriet gemiddeld 4 bedraagt, 
zoo komt met een spec. gew. van 5,45 van het gemengd 
gesteente een hoog kopererts-gehalte (ruim 70%) overeen. 
Daar de verzamelde monsters bovendien vrij van iĳzerpy- 
riet zijn, is een nader onderzoek dezer metaalader al- 
lezins aan te bevelen. 
Nog werd bezocht de zoogenoemde loodmijn, waarvan : 
verhaald wordt,dat de erts door den inlander is gebezigd 
tot gieten van kogels. 
Men volgt vier paal den weg van Moeara-sipongi naar 
Rau tot aan de kampong Pinjonhei, gaat hier het riviertje 
over en volgt een steil bergpad, dat over een’ hoogen 
bergrug naar de verlaten kampong Tandjong-bringin leidt. 
Hier bevindt men zich aan eene vallei, waarin een rivier- 
tje naar den kant van Rau afvloeit. De bodem is hier geheel 
begroeid en er is nergens eenig verschijnsel, waaruit het 
aan den dag komen van eene metaalader is op te maken; 
geene losse ertsstukken, geen uitstekend deel van de ader, 
geene ongelijkheid in de afronding van den bodem of 
