177 
iĳjzerpyriet. De hoeveelheid eigenlijk stroomtinerts was dus 
gering. 
Het uiterst vreemde verschijnsel, metallisch tin onder den 
erts te vinden, deed mij nadere inlichtingen verzoeken, 
hetgeen ten gevolge had, dat de kontroleur Vigelius zich 
tot twee maal toe naar Rau-rau begaf en zijn rapport 
mij werd toegezonden. Daaruit blijkt, dat, volgens beweren 
der inlanders, ter plaatse waar het metallisch tin gevonden 
wordt, nooit eenige poging tot het smelten van den erts 
is aangewend. De heer Zellner schrijft mij, dat het, be- 
halve door wassching van den ertsgrond, ook nog zou ver- 
kregen worden door slaan met een ijzeren schop tegen 
eene ter plaatse aanwezige rots. 
Uit het schrijven van den heer Vigelius neem “ik het 
volgende over: 
„Alles is uitgegraven ter plaatse waar het hoofd van 
Rau-rau en anderen verklaarden, dat ook de monsters, 
aan den jang-di-pertoean gezonden, zouden zijn aange- 
troffen. Die plaats is vlak bij de kampong Rau-rau boe- 
kit aan het eind eener vallei, genaamd Baroeran, die met 
geringe helling oploopt tot aan den berg Dollok-sitéh, en 
als het ware uit de bedding van kleine stroompjes o. a. de 
Aik-gortjing bestaat. 
Men heeft aldaar tot op eene diepte van 5 voet uitge- 
graven toen men op Napal stiet, het teeken, zegt men, dat 
geen mineraal meer zou te vinden zijn. Zeker is het, dat 
unerts van het uitzigt als crepé (stroomtinerts) niet door 
mij is ontdekt, evenmin als metallisch tin.” 
De heer Vigelius verzamelde bij deze gelegenheid vier 
monsters, waarvan twee uit steentjes bestaan, die volgens 
het beweren der inlanders tinerts zouden bevatten, terwijl 
de twee overige pakjes den tinerts begeleidende steentjes 
inhouden. 
Door eene vergissing bij de afpakking van bergsoorten 
te Siboga zijn deze 4 pakjes, vóór ik derzelver inhoud nog 
onderzocht had, in eene kist geraakt, die naar het bureau 
DL. XXII 12 
