195 
Na de ontdekking der kolen van ajer Pegambier scheen 
de inlander bewijs te willen geven niet achterhoudend te 
zijn. 
Alvorens derwaarts te gaan bezocht ik nog ajer Pegam- 
bier gedang. De stukken kool, die ook hier onder de rol- 
steenen voorkomen strekten mij al dadelijk tot bewijs, dat 
de oostelijke rand van het kolenbekken ook door dit rivier: 
tje gesneden wordt. De weg langs dit rivierbed is moei- 
jelijker dan die langs de Pegambier ketjil. Gedurig ont- 
moet men watervallen, waaronder sommige, van eenig be- 
lang, waarbij men slechts met moeite kan opkomen. 
Het rivierbcd rijst sterk, en men heeft den boekit Soenoer 
gewis reeds voor een deel beklommen, als men eindelijk 
het uitgaande eener koollaag bereikt, dat op de kaart is 
aangegeven. 
De rigting dezer laag is van noord naar zuid en komt 
dus wel genoeg overeen met die aan de overige vindplaatsen 
waargenomen. De dieping, die hier wegens het onmid- 
dellijk oostelijk aangrenzend eruptief gesteente van boekit 
Soenoer naar het westen verwacht werd, is hier juist tegen- 
gesteld. Evenzoo vond ik onder de lagen nabij Soeban 
eenige die tegen het eruptief gesteente in of abnormaal 
diepten. Hier even äls daar moet dit verschijnsel aan plooijen 
of verschuivingen worden toegeschreven, die in den uiter- 
sten rand van het bekken voorkomen. 
Ik heb de Pegambier-gedang niet hooger op gevolgd, 
tevreden het bewijs gevonden te hebben dat het kolenbekken 
zich noordelijk minstens tot hier, en zeer waarschijnlijk nog 
tot ver voorbij boekit Soenoer uitstrekt. 
Wanneer men van de kolenvindplaats aan ajer Pegambier 
ketjil het pad volgt, dat ongeveer naar het zuid oosten ge- 
rigt is, gaat men boven den oorsprong der Kamoening 
langs, en ontmoet een riviertje, ajer Simpoerop een punt 
waar de oevers grooten rijkdom aan kool vertoonen. 
De ajer Simpoer wordt opgenomen door de ajer Mangoes 
en deze vloeit uit in de Kamoemoe. 
DL. XXII de 
