220 
gelkalksteen, leem- en rolsteen-lagen, benevens konglome- 
raten. Als rolsteenen komen voor: calcedoon, somtijds in 
stukken van vele kubieke voeten inhoud, iĳzerkiezel, pho- 
noliet, zandste en basalt in zuilvorm, enz. 
De mangaanerts zelf wordt gevonden in een heuvel van 
felsiet-porfier en felsiet-porfier-breccie op een afstand van 
circa 600 el in eene noordwestelijke rigting van de kam- 
pong Tjikangkareng. 
De Tjiberem verdeelt dezen heuvel in twee nagenoeg even 
groote deelen, maar schijnt vroeger een anderen loop gehad 
te hebben. De bedding lag toen tusschen de westelijke helft 
der felsietmassa en de nog westelijker liggende kalksteen- 
bergen. Er moet eene hevige omwenteling plaats gehad heb- 
ben om dezen harden porfier door te breken en aan het beek- 
water dezen gemakkelijkeren, weg; tot afvloeijng aan te bieden. 
De Tjiberem heeft stroomopwaarts boven den felsiet wei- 
nig verval. Over dit gesteente vormt zij stroomversnellingen 
en watervallen, waarna zij weder met geringe snelheid haren 
loop vervolgt. Op de plaats, waar de erts voorkomt, liggen 
eene groote menigte blokken felsiet of-felsiet porfier in de 
rivierbedding verspreid. Een dier blokken van ruim 15 voet 
hoogte bestaat uit kompakten felsiet. 
Aangezien deze felsiet-massa het gesteente is, waarin de 
mangaanerts voorkomt, werd op beide oevers deze rots 
ontbloot, door het dunnen van het bosch op den hoogeren 
westelijken oever en het kappen en verbranden van ge- 
boomte en struikgewas op den oostelijken. Verder werden 
putten gegraven en men trachtte door middel van sprin- 
sen met buskruid het gesteente in te dringen. 
Het bleek dat deze felsiet nu eens blaauwgrijs, dof, hard, 
kompakt of kryptokristallijn is, met of zonder witte inge- 
sloten veldspaath-kristallen, zoo als op den westelijken 
oever der Tjiberem, dan wederom van eene graauwroode 
kleur, porfierisch of doortrokken met strepen en aderen 
van een in uiterlijk aanzien daarvan verschillenden felsiet. 
De laatste varieteit springt in vlakschalige stukken af‚ die 
