263 } 
punten, uit welke men tot heden toe den landbouw be- 
schouwd heeft, noodwendig van gedaante zullen moeten 
veranderen. 
Ten einde dit reeds onmiddelijk aantetoonen, en den le- 
zer een volkomen overzigt te geven aangaande den aard 
van ons onderwerp, zoo wil ik hier eenige zinsneden over- 
nemen uit de Chemischen Briefe (neue Reihe) van den 
Hoogleeraar J. Liebig te Munchen, welke aldus luiden: 
(woordelijk overgenomen uit het tijdschrift Natuurkunde, 
enz., dat te Arnhem uitgegeven wordt.) 
„Wij hebben gemeend dat de planten haar voedsel uit 
»eene oplossing ontvangen, en dat de snelheid van zijne wer- 
„king in het naauwste verband staat met zijne oplosbaar- 
„heid. Door het regenwater, in vereeniging met het kool- 
»stofzuur, zouden zijne werkzame bestanddeelen aan de 
» wortelvezelen toegevoerd worden. De plant zoude gelijk 
»zijn aan eene spons, die voor de helft in de lucht, voor 
„de andere helft in vochtigen grond staat; wat de spons 
»door verdamping in de lucht verloor, zoude zij onophou- 
» delijk weder uit den grond opzuigen. Uit de bladeren verdamp- 
»te het door de wortels opgenomen water; de wortels ver- 
„kregen het verlorene water uit den grond terug; wat in 
„het water was opgelost, zoude met de waterdeeltjes in 
„de wortels overgaan. De plant zoude het opgeloste bij het 
» voedings-proces assimileren; de grond en de planten zou- 
„den beide lijdelijk zijn. 
„Wij hebben geleerd, dat een voedingsmiddel in den 
„grond, verwijderd van iedere wortelvezel, de planten kon 
»voeden, als zich tusschen de vezelen en de voedingstof 
» waterdeeltjes bevonden, die in staat waren haar optelos. 
„sen. Tengevolge der verdamping door de bladeren, zui- 
„gen de wortels de waterdeeltjes op, welke op deze wijze 
» allen eene beweging verkrijgen in de rigting naar de wor- 
»„telvezelen ; met de waterdeeltjes zou de opgeloste stof 
„zich bewegen. Het water, zoo meenden wij, is het voer- 
»tuig, dat de verwijderde bestanddeelen van den grond in 
