267 
„de kali weg. Deze verhouding herinnert onwillekeurig 
„aan de werking, welke plantaardige overblijfselen die ver- 
»gaan, in den grond op de ontwikkeling dier planten uit- 
»oefenen, welke groote hoeveelheden kiezelzuur behoeven, 
»zooals de halmgewassen, de paardenstaart, enz., welke 
„laatste in zoogenaamde zure moeras-en grasgronden de 
„overhand hebben; als die gronden gekalkt worden, dan 
» verdwijnen, zooals bekend is, die planten en maken plaats 
»voor de betere voedergewassen. | 
„De proefneming toont aan, dat dezelfde, aan humus- 
„achtige stoffen rijke tuin- en boschaarde, die aan de op- 
»lossing van kiezelzure potasch geen kiezelzuur ontnam, 
„deze eigenschap terstond verkrijgt, alszij vóór het in het 
„in aanraking brengen met het silicaat, met een weinig 
»gebluschten kalk vermengd wordt; alsdan blijven de beide 
» bestanddeelen, kiezelzuur en potasch, in de aarde terug. 
» Wanneer echter de bouwaarde den ammoniak, de potasch, 
»het phosphorzuur, het kiezelzuur, aan hunne oplossingen 
»in water ontneemt, dan is het onmogelijk dat het regen- 
„water, hetwelk op de aarde valt, die stoffen weder uit 
»de bouwaarde kan wegnemen. De grond bevat die stof- 
„fen in onoplosbaren, maar voor de opneming door de 
» wortels geschikten toestand; de wortelvezels tasten het 
» gesteente direkt aan; door haar ontvangen de in de ak- 
» kerkruim aanwezige voedingstoffen, de haar ontbrekende 
„oplosbaarheid en de vatbaarheid om in de planten over 
»te gaan. 
„In die feiten erkennen wij eene der merkwaardigste 
» natuurwetten. Op'de buitenste aardkorst moet het orga- 
» nische leven zich ontwikkelen, en de wijste inrigting geeft 
»aan hare tot gruis gevallen deelen het vermogen, al die 
» voedingstoffen op te nemen en vast te houden, welke de 
» voorwaarden van die ontwikkeling zijn. Dit vermogen 
» bewaart ook in de schijnbaar ongunstigste omstandigheden, 
» voor den vruchtbaren bodem, de daarin aanwezige of daar- 
„aan gegevene zelfstandigheden, welke de voorwaarden zijn 
