268 
» van zijne vruchtbaarheid. In de nabijheid van Munchen 
„b.v. heeft eene zeer groote uitgestrektheid gronds, eene 
„akkerkraim van slechts zes duim hoog op eenen onder- 
»grond van rolsteenen, die het water even als eene zeef 
„doorlaat. Waren de bestanddeelen van dien bovengrond, 
„of van den daaraan gegeven mest, oplosbaar in regen- 
» water, dan zou sints lang geen spoor meer daarin te vin- 
„den zijn, zonder dat vermogen zouden zijne bestanddee. 
‚len op ‘zich zelven miet in staat zijn, wederstand te bie- 
„den aan de oplossende kracht van de atmospbeer en den 
» regen. 
» Ontvingen de planten haar voedsel uit eene oplossing, 
„dam zouden “zij, ten gevolge der verdamping door de bla. 
„deren, moeten opnemen, niet wat zij behoeven, maar 
» wat de oplossing bevat en haar toevoert; hare voeding 
„zoude geheel afhankelijk zijn van oorzaken buiten haar. 
„Het is thans meer dan waarschijnlijk, dat het grootste 
«aantal dee kultuurplanten bestemd is, om haar voedsel 
„direkt van die deelen der akkerkruim te ontvangen, welke 
„zich met de opzuigende wortels in aanraking bevinden 
„en dat zij sterven, als haar het voedsel in eene oplossing 
» wordt toegevoerd. De werking van geconcentreerde mest- 
„middelen, waardoor, zooals de landbouwer zegt, het ge- 
„zaaide verbrandt, schijnt daarmede in verband te staan. 
» Uit de verhouding der akkerkruim volgt, dat de plant 
» zelve eene rol moet vervullen bij de opneming van haar 
» voedsel ; de verdamping door de bladeren werkt ontwijfel- 
„baar mede, maar in de plant zelve bestaat eene oorzaak, 
» welke haar voor eenen schadelijken toevoer beschut. Wat 
»de grond oplevert, kan alleen in de plant overgaan, als 
»die inwendige, in den wortel werkzame oorzaak mede- 
» werkt; aan het water alleen staat de grond niets af. Welke 
» die oorzaak en hare wijze van werken is, moet nog nader 
» opgespoord worden; proefnemingen met dat doel in het 
» werk gesteld toonen aan, dat sommige planten (moeskrui- 
» den), als zij met hare wortels, zooveel mogelijk zonder deze 
