276 
en dus aan een’ overvloed dier stoffen, welke de grond 
alsdan bij het uitspoelen met water zoude hebben kunnen 
loslaten, in dit geval althans, niet kan worden gedacht. 
Beschouwen wij thans, deze feiten op den voorgrond stel- 
lende, dezelve in verband met de woorden door den Hoog- 
leeraar Liebig uitgesproken,’ dat de aanhoudenste regen 
niet in staat is, aan de landerijen, behalve door werktui- 
gelijk wegspoelen, eene der hoofdvoorwaarden van vrucht- 
baarheid te ontnemen” dan zien wij deze stelling beperkt 
tot de volgende:” dat water, hetwelk geheel vrij van kool- 
zuur is, in de daad geene, of althans slechts zeer geringe 
hoeveelheden der voor den plantengroei benoodigde be- 
standdeelen uit den grond opnemen kan, doch dat kool- 
zuurhoudend water dit wel degelijk vermag te doen. Als 
wij nu hierbij in aanmerking nemen, dat het regenwater 
nimmer geheel vrij van dat zuur is en bovendien, eenmaal 
im de bouwaarde verspreid zijnde, er steeds mede bedeeld 
wordt, dan is hierdoor meteen helder in het licht gesteld, 
waarom de regen in staat moet zijn, om eenige voedende 
deelen van den grond te kunnen uitspoelen. Wel is waar 
grijpt dit laatste in hoogst geringe mate plaats, zóó gering 
zelfs dat de meest aanhoudende regen, hieromtrent geene 
bekommering behoeft te baren; doch eene stelling, waarin 
gesproken wordt van geen spoor van uitspoeling van kie- 
zelzuur, phosphorzuur, potasch en ammonia, hoe lang de 
regen een veld ook besproeijen moge, moet, tegenover de 
aangehaalde feiten, van welker waarheid zich een ieder 
overtuigen kan, onvermijdelijk vallen. 
Dat het water slechts hoogst langzaam alle de daarin 
oplosbare deelen uit den grond opnemen kan, was mij, 
als door de ondervinding daartoe geleid, reeds sints lang 
bekend. Spoel eenen bouwgrond weken lang met water 
uit en verdamp nu en dan een druppel van het doorge- 
loopen vocht op een platina-blikje, dan zal er steeds eene 
witte vlek op hetzelve terugblijven. Bevat die grond gips 
b. v., dan kan men, vergelijkender wijze gesproken, zijn 
