290 
en moeijelijk door water uit te spoelen zal zijn, is te ver- 
moeden; het is eene eigenschap aan vele dezer zouten ten 
zeerste eigen. 
Wij kunnen thans gevoegelijk overgaan tot de beschou- 
wing der derde of laatste stelling, luidende aldus: 
„De wortels der gewassen nemen niets op van de in 
„den grond aanwezige in water opgeloste deelen; deze 
»wortels vervullen hoogst waarschijnlijk de funktie, om door 
„middel van koolzuurafscheiding, zóóveel van de bouw- 
„aarde op te lossen en op te nemen, als voor het gewas 
» noodzakelijk is. Alle stoffen welke dat niet zijn, worden 
„door de wortels onaangetast in den grond terugge- 
» laten. 
Ten einde deze stelling na te gaan , werden eenige proeven 
genomen op de wijze als volgt: 
Een vijf-en-twintigtal verschillende en snelgroeijende plan- 
ten werden voorzigtig uit den grond getrokken en hunne 
wortels met water (door middel eener spuitflesch) gereinigd; 
vervolgens in een glazen vat gebragt, waarin zich eene hoe- 
veelheid in water opgelost lakmoes bevond, genoeg om de 
wortels te bedekken, doch altijd zóó, dat de steng der plant 
geheel vrij door de lucht omgeven was. Vele dezer lak- 
moesvloeistoffen, welke oorspronkelijk nog een weinig al- 
kalisch reageerden, waren na verloop van twee tot zes 
dagen rood geworden en wanneer men ze nu in een kolf 
verhitte, werd de blaauwe kleur snel hersteld, terwijl door 
middel eener buis, aan deze kolf verbonden, welke in eene 
heldere oplossing van baryta caustica in water uitliep, het 
ontwijkende koolzuur opgevangen konde worden. Deze ba- 
ryta-oplossing werd door de ontwijkende gasbellen on- 
middellijk troebel en er ontstond hierdoor dikwijls zooveel 
carbonas barytae, dat men deze afscheiden, gloeijen en 
wegen konde, zooals uit de volgende cijfers blijken kan. 
