294 
29 om datgene wat de planten behoeven, door middel 
der wortelvezelen, (zonder tusschenkomst van eene oplos- 
sing), direkt van het in water onoplosbare gedeelte der 
bouwgronden (het gesteente) in zich op te nemen. 
Het komt er nu al dadelijk op aan, uit welk oog- 
punt men de stoffen, welke zich in oplosbaren toe- 
stand in den grond bevinden, beschouwe. Wanneer men 
hier konde denken aan eene oplossing, welke geheel of voor 
een deel verzadigd was met phosphaten, potasch- en am- 
moniazouten enz., welke oplossing de wortels der gewas- 
sen als besproeide, ja, dan zeker zouden deze ziek worden 
en sterven, zooals dat nu en dan met planten welke te 
sterk gemest worden, wat ook als voorbeeld in het bewuste 
stuk aangehaald wordt, plaats vindt. Het wordt trouwens 
bevestigd door hetgene voorvalt op die deelen van den 
aardbodem, waar bij langdurige droogte, keukenzout of 
salpeter naar den bovengrond stijgen en allen plantengroei 
beletten; maar deze gevallen komen zoo zeldzaam voor! 
De regel is dat de bouwgrond slechts een minimum van 
in water oplosbare bestanddeelen bevat, welke hoeveelheid 
nog; als het ware verminderd wordt door de groote massa 
onoplosbare deelen, waarmede zij is vermengd. Aan eene 
werkelijke oplossing van voedingsmiddelen valt hier dus 
eigenlijk niet te denken, wel aan voedingsmiddelen welke 
zich in opgelosten toestand in de bouwgronden bevinden. Dat 
verder een deel der aan den grond toegevoerde stoffen, 
alhoewel oorspronkelijk oplosbaar in water, in den grond 
aangekomen, zeer goed eene in water onoplosbare verbin- 
ding kan aangaan en een ander deel uiterst moeijelijk, 
alhoewel in water oplosbaar, door deze vloeistof kan uit- 
gespoeld worden, hebben wij reeds vroeger aangewezen. 
Het punt van kwestie is dus eigenlijk slechts het vol- 
gende: 
»Wordt het koolzuur, dat vereischt wordt, om de in den 
»grond aanwezig zijnde voedingsmiddelen op te lossen en 
»voor de opname door de wortelvezelen dus geschikt te 
