298 
het gesteente, voor zooverre deze in den grond plaats 
grijpt, met uitsluiting van elk ander middel, kan worden 
toegeschreven: Dat de stelling in welke beweerd wordt, 
dat de grond de reeds genoemde stoffen bevatten zoude 
in eenen »onoplosbaren, maar voor de opneming door de 
» wortels geschikten toestand” nog ten zeerste eene rigtige 
verklaring van noode heeft. 
Dat voorts een zekere overvloed aan voedingstoffen, in 
oplosbaren vorm in den grond aanwezig, den goeden groei 
der gewassen niet in den weg kan staan, zooals in het 
thans besprokene aangegeven werd, op grond dat de wor- 
tels alsdan zouden genoodzaakt wezen, van deze optene- 
men, niet zooveel als zij van noode hadden, maar zooveel 
en van dat wat hun aangeboden werd, schijnt uit deze 
feiten als van zelve te volgen. Dat een fe groote overvloed 
schaden kan, zal niemand tegenspreken; fe veel en het 
te weinig, reiken in dit geval, wat de resultaten betreft, 
elkander hierin de hand, dat onder den invloed van beide 
omstandigheden, de oogst steeds eene geringe zal wezen. 
Als slotsom onzer beschouwingen, welke meerendeels ge- 
grond waren op eenige proef-en waarnemingen, die wij 
den lezer hebben aangetoond, zij het ons vergund hier te 
herhalen, dat wij voor het tegenwoordige en tot zoolang 
geene meer beslissende en gegronde uitspraken, de leer van 
de voeding der gewassen wijzigen, in den zin zooals die door 
den hooggeleerden schrijver werd aangegeven, ons genoopt 
gevoelen, om aan de tot heden toe gevolgde stelling dien- 
aangaande nog te blijven vasthouden. 
Wij hechten ten zeerste aan die voortdurende wording 
en ontbinding, welke de geheele dieren- en plantenwereld 
behieerscht en aaneenschakelt — aan het bewaren in de na- 
tuur van een zeker evenwigt tusschen al datgene wat wordt 
en vergaat, hoe duister dan ook, in nog zoo vele gevallen 
de modus quo dezer werking, voor ons menschen wezen 
moge. 
Al hetgene wat wij zien gebeuren bij het goed hbewer- 
