515 
prea, Oliva en Voluta, zijn de familiën welke men het 
meest hier vindt. 
Wat de vegetatie aangaat, zoo verschilt hier de alge- 
meene habitus weinig van dien der Zuidwestkust. Ook 
hier overdekt een onafzienbaar bosch het geheele land tot 
aan zee toe. Nergens ziet men een heldergroen grasvlak, 
nergens een’ kalen rotswand tusschen het sombere groen 
uitblinken. Alleen enkele kokospalmen (Coc. nucifera) ver- 
vrolijken hier en daar met ‘hun lichter groen den donkeren 
boschtint. Aransiaca excelsa, zag ik te Doreh nergens, even- 
min als Casuarinen, welke laatsten echter meer zuidoost- 
waarts, weder in massa optreden. Fagraeën, Paritiën, 
Strobilantheën , Artocarpen, Caesalpiniën, Melastomëen 
Sterculiën, enz., maken, bont onder en naast elkander op- 
schietende, de hoofdbestanddeelen uit van het hoogere bosch, 
terwijl op en langs het strand, Barringtoniën, Podocarpen, 
Pterocarpen, Urticeën, enz. groeijen. Tusschen de stam- 
men in is de grond van het van kreupelhout tamelijk 
vrije strandbosch met eene menigte van kleinere planten, 
waaronder vooral: vele Filices, voorzien. De door de Pa- 
poes in kleine, slordig aangelegde tuinen gekweekt wor- 
dende veld-, aard- en boomvruchten, bepalen zich tot een 
paar soorten van Phaseolus, tot Panicum, Oryza (op drooge 
gronden, in kleine hoeveelheid en van slechte kwaliteit), 
Golocasia, Dioscoroea, Gitrullus, Saccharum, Musa en Ca- 
rica. De sagopalm (Saguerus) is te Doreh even zeldzaam 
als de Areca-palmen. 
De thans volgende ethnografische schets berust ge- 
deeltelijk op eigene aanschouwing, gedeeltelijk op mede- 
deelingen der heeren Ottow en Geiszler, die zich gedu- 
rende een veeljarig verblijf te Mansinama met onvermosi- 
den ijver op de studie van taal en zeden der Papoes heb- 
ben toegelegd. Ik kan de gelegenheid niet laten voorbij- 
gaan, zonder aan beide onvermoeide voorvechters van 
Christelijke beschaving en hoofdzakelijk aan den heer 
Ottow, openlijk hulde te brengen, wegens de menig vul- 
