516 
dige, met de meeste welwillendheid aan ons bewezene 
diensten. 
Tot heden is men het nog alles behalve eens over deaf” 
leiding van het woord » Papoea ;” sommigen leiden het af 
van ’tmaleische woord » Papoea,” dat kroesharig beteekent, 
anderen van een woord uit de Manillareesche taal, dat de 
beteekenis heeft van donkerbruin. Im de Alfoersche taal 
van Ceram komt het woord » Papoea” niet voor. Eene 
zekere soort van grof gras, veelvuldig aan de stranden van 
Nieuw-Guinea en op meer andere eilanden van dezen Ar- 
chipel groeijende (Spinifex squarrosus), heet in het dia- 
lekt der noordwestkust » Papoe;” de bolronde, op eenen 
dunnen steel staande, van spitse naar alle kanten diver- 
gerende bladertjes voorziene vruchtknop (?) dier plant, 
heeft wel in profiel eenige gelijkenis met het hoofd eens 
Papoes; zoude het daarom niet mogelijk kunnen wezen, 
dat de eerste bezoekers om die oppervlakkige gelijkenis, 
den naam der plant ook op bet volk hebben toegepast, 
bijaldien echter het omgekeerde niet heeft plaats gehad? 
Onder het opschrift » Ethnologische studiën ” 
in een der deelen van de bijdragen des Koninklijken Insti- 
tuuts voor Indische taal-, land- en volkenkunde, eene hoogst 
vindt men 
belangrijke verhandeling over dit onderwerp, die den ge- 
leerden Dr. J. Pijnappel Gz. tot schrijver heeft, terwijl de 
heer G.J. Fabriüus, in het 4e deel van het Tijdschrift 
voor Indische taal-, land- en volkenkunde op pag. 209, in 
korte trekken de physieke eigenschappen van dit volk af- 
schetst, naar welke beide verslagen ik kortheidshalve ver- 
wijs. 
De Papoes hebben een’ donkerbruinen, in ’troetzwart 
overgaanden tint, met veelvuldige nuances van licht tot 
donker. Van gestalte zijn ze beneden de middelmatige 
lengte, miet zwaar van ligchaamsbouw en welgeproportio- 
neerd van lijf en ledematen. 
Hunne gelijkenis met het Ethiopische menschenras vond 
ik minder in ‘t oogvallende, dan dit door vele schrijvers 
