527 
en betere bereiding, een uitmuntend product voor de Europ. 
markt kunnen opleveren. 
Van een ruw, gedurig in oorlog levend en den meesten 
tijd aan jagt en visscherij bestedend volk zooals dit hier, 
kan men onmogelijk verwachten, den landbouw op eenige 
hoogte te zullen vinden en het is daarmede dan ook aller- 
bedroevendst gesteld. Vast grondbezit bestaat hoegenaamd 
niet; ieder neemt een stuk woest land, waar hij maar ver 
kiest en wordt, zoo lang hij het beplant, als de wettgie 
eigenaar daarvan beschouwd. Een stuk woesten grond 
willende ontginnen, kapt de Papoe het daarop staande ge- 
boomte, laat het gekapte hout liggen tot het nagenoeg 
droog is en steekt er nu den brand in. Vervolgens maakt 
hij in de op deze wijze nn van onkruid gezuiverde en te- 
vens bemeste aarde, kleine kuilen, waarin het zaad néer- 
gelegd wordt zonder verder met aarde te worden bedekt. 
Dat bij deze gebrekkige wijze van zaaïen de helft der 
korrels en mogelijk meer verloren gaat, laat zich begrij- 
pen. Komt het gezaaide op, zoo wordt de akker met een 
stevig lat- of paalwerk omheind tot wering van het wild 
gedierte. 
Op de jagt gebruikt men pijl en boog; de grootere die- 
ren vangt men ook met strikken en in kuiten. Om op 
den Kasuaris te jagen zoekt men den vogel tegen eene 
hoogte op te drijven, op wier top zich een paar Jagers 
schuil houden en op den Kasuaris afkomen, zoodra deze 
laatste nagenoeg boven is. De vogel keert zich nu on- 
middelijk weder om, doch moeielijk ber; af kunnende 
loopen en ieder oogenblik struikelend, wordt hij nu 
zonder moeite eene prooi zijner vervolgers. Tot de visch- 
vangst dient de gewone boog; daarentegen gebruikt men 
eene bijzondere soort van pijlen, van vier punten voorzien 
(pisang) benevens een’ elger van 10 tot 15 voet lengte, met los 
aan den steel zittende en door middel van een lans; touw 
daaraan verbonden houten of ijzeren punt. Verder ge- 
bre'kt men nog eene soort van fuik, waarmede de visch 
