341 
weronderstelt dan de gramschap der Karowars te hebben 
gaande gemaakt en deze nu de Manoeën tegen het 
dorp ophitsen. Trekt een gedeelte der bewoners van een 
dorp naar elders over zee, zoo halen de achterblijven- 
den een vijftig en meer voet lang eind rottan uit het 
naburige bosch en verdeelen zich in twee aan physieke 
kracht zoo veel mogelijk gelijke troepen, waarvan de eene 
troep de vertrokkenen, de andere de achtergeblevenen moet 
voorstellen. Iedere partij grijpt nu aan een einde van den 
rottan en allen trekken nu om ‘thardst. Breekt de rot- 
tan of moet de partij welke de achterblijvers verbeeldt 
loslaten, zoo is ook dit een teeken of waarborg voor den 
gelukkigen afloop der onderneming. Gedurende den laatsten 
nacht voor den uittogt wordt de meest mogelijke stilte in 
acht genomen, om ieder geluid van buiten te kunnen op- 
vangen; want het minste gedruisch dat vernomen wordt, 
zoo als het vallen van eenen tak, of het schreeuwen eener 
Kakatoea, geldt voor een ongunstig voorteeken. Bij de 
vischvangst door bedwelming eindelijk moeten zich de op 
het strand achterblijvenden doodstil houden en de oogen 
strak op de in de praauwen zittende personen vestigen. 
Maar vooral mag geene zwangere vrouw daarbij aanwezig 
zijn en naar zee zien, wijl anders het bedwelmingsmiddel 
zijne kracht verliest en de visschen niet sterven. 
Van eene metemspsycose hebben de Papoes eenig duister 
begrip, zoo als dit ook reeds uit het vorenstaande gedeel- 
telijk blijkt. Zij veronderstellen een voortbestaan na den 
dood, onder gelijke omstandigheden als in deze wereld. 
De verblijfplaats der afgestorvenen ligt onder de aarde en 
deze verrigten daar dezelfde werkzaamheden als in dit 
leven. De ziel zwerft meestal boven de aarde rond en houdt 
zich nu hier dan daar op, bij voorkeur echter in den Ka- 
rowar. Hier wordt haar eer bewezen, want zij behoedt 
de menschen voor de kwade streken en praktijken der Ma- 
noeên. 
Eene priesterklasse bestaat er niet; wigchelaars (Kokinsor) 
