584 
tieke massa gemaakt, terwijl het sap van de boenoet in den- 
zelfden vloeibaren toestand is gebleven. Het nut der gom- 
elastiek hier op te noemen zoude, wegens hare algemeene be- 
kendheid, overbodig kunnen genoemd worden. Het sap van 
den boenoet daarentegen is minder bekend, trouwens, voor 
zoover ik heb kunnen nagaan, bepaalt zich het nut dier 
gomsoort tot het gebruik als vogellijm. Ten einde den boenoet 
daarvoor dienstbaar te maken, vermengt men die gomsoort 
of getah met de getah der tahoor, (Sandoricum nervosum) 
welke veel overeenkomst met eerstgenoemde gomsoort heeft. 
De ontwikkeling en groei van beide gomsoorten hebben 
op dezelfde wijze plaats. De vrucht tot rijpheid geko- 
men, strekt tot een geliefkoosd voedsel voor vele vo- 
gels, als: banjas, toegèm, bajan, tekok, sengan, poe- 
naai enz. De pitten of zaden met de excrementen op den 
een’ of anderen liefst grooten boom uitgeworpen, ont- 
wikkelen zich tot één of meer plantjes. Langzamer han 
ziet men de wortels zich een’ uitweg banen; na verloop van 
eenige jaren den grond bereikt hebbende, nemen zij een’ meer 
stabielen toestand aan, en krijgen een’ tamelijken omvang. 
Na 25 tot 50 jaren is de voedster-boom, waarop zich 
het boenoet of kekaretplantje heeft ontwikkeld, door eene 
groote massa (ongeveer 50 of. 60) kronkelende wortels 
ingesloten geworden. Eindelijk blijft de kekaret of boenoet 
alleen over, en men ziet alsdan die verzameling van bog- 
tige ranken van diverse dimensien die schijnbaar, niet 
bij elkander behoorende, echter allen in een punt te zamen 
komen, ten einde alsdan eenen + 500 voet hoogen stam te 
vormen. 
Zooals de boomen daar staan, zijn ze moeijelijk van elkan- 
der te onderscheiden; dikwerf vormen beiden met elkander 
vereenigd één’ stam. Het onderscheid bestaat daarin, dat de 
kekaret eene meer donkere en minder gladde schors heeft dan 
de boenoet. Zijn de bladeren bij beiden, als de boomen nog 
jong zijn, gelijk van grootte, ook als de boomen productief 
zijn geworden kan men derzelver bladeren, die alsdan 
