585 
smaller en korter zijn, bij beide gom-soorten niet onder- 
scheiden. 
De vrucht van de kekaret is kleiner en minder rood dan 
van de boenoet. Is zij bij deze rood te noemen, bij gene 
neemt zij de koenjir-geele kleur aan. 
De Lamponger noemt den boom, waarom de kekaret of 
boenoet-boom zich ontwikkelt, lelitan; de kekaret zelve 
heet dan kajoe noepang. De verharding van het sap der 
kekaret is afhankelijk van weêr en wind. In de goede 
mousson is daarvoor een dag voldoende. Bij regenachtig 
weder daarentegen, kan het soms zeven dagen duren, eer de 
gom der kekaret of gom-elastiek hare hardheid heeft gekregen. 
Mogt ik zoo even opmerken, dat de bladeren der boe- 
noet veel overeenkomst met die der kekaret hebben, zoo 
is dit niet op alle boenoet-soorten toepasselijk. Men heeft 
twee boenoetsoorten : boenoet binassow en boenoet waringin. 
De eerste soort heeft een grooter blad dan de tweede en 
komt ‘tmeest met de kekaret overeen; van beide soorten 
worden hiernevens bladeren, zoo ook eenige vruchten der 
boenoet-waringin, die er evenzoo uitzien als die der boe- 
noet-banassow, aangeboden. 
Van de kekaret bestaan er insgelijks twee soorten : keka- 
ret itam, (waarvan blâren en vruchten worden aangeboden) 
de beste en vruchtbaarste en de kekaret poetie, die minder 
oplevert. 
De blären en vruchten dier beide soorten komen geheel 
met elkander overeen. 
De getah in de twee flesschen Lett. A (kekaret) en B. 
(boenoet) bestond eerst uit eene homogene melkachtige 
massa; thans heeft er reeds afscheiding plaats gehad, en 
dat wel zoodanig, dat het water, als zijnde specifiek zwaar- 
der dan de geth, de gom naar boven heeft gedrongen. 
De Kontroleur, 
(w.g.) A. Nagel. 
Voor eensluidend afschrift : 
De Sekretaris der Residentie, 
Soekadana, 28 Mei 1860. A. Gijsberss 
DL. XXII 
25 
