427 
drukkingen der nieuwere chemie, en handelt alleen over 
de zamenstelling van het suikerriet en de wijze om de 
suiker daaruit te bereiden. 
C. J. Hering in zijn werk over de kultuur en de bewer- 
king van het suikerriet, bepaalt zich tot de mededeeling 
van hetgeen Wray gezegd heeft, en van eene mislukte 
proef in Suriname. 
Mijne eigene ervaringen zijn de navolgende: 
Reeds verscheidene jaren geleden heb ik de bloem van 
het suikerriet met het microscoop onderzocht, en daarin 
alles gevonden wat in de volkomen ontwikkelde bloemen 
der gramineën aanwezig is, behalve het stuifmeel in de 
helmknopjes, en den zaadknop of het eitje in het onderdeel 
van den stempel. Zoo wel het mannelijk als vrouwelijk 
vruchtbeginsel dus ontbrekende, heb ik alle verder onder- 
zoek gestaakt. 
Het kan dus als bewezen worden aangenomen dat het 
suikerriet, in den toestand waarin wij het thans kennen, 
niet meer vatbaar is om zich door zaad voort te planten. 
Die toestand is echter niet de natuurlijke; zij is eene 
door kunst voortgebragte ontaarding. Het suikerriet wat wij 
kennen staat tot de primitive plant waarvan het afkom- 
stig is, als een vetgemest varken tot het wilde zwijn der 
bosschen, of als eene volumineuse bloemkool tot de plant 
waarvan alle koolsoorten afstammen. Om van beiden af- 
stammelingen te hebben, moet de moeder geheel anders 
verpleegd worden dan geschiedt, wanneer het slechts om 
eene ziekelijke afscheiding (bij het varken het spek, en bij 
de bloemkool de weelderige ontaarding van den bladsteel) 
te doen is, zoo als trouwens ieder praktische veehouder en 
landbouwer weet. 
Ik zou dan ook durven staande houden, dat het moge- 
lijk is om van het suikerriet weder vruchtbaar zaad te ver- 
krijgen, wanneer de verpleging der plant daarnaar inge- 
rigt was, en de strekking had om dezelve zoo veel mogelijk 
weder te doen verwilderen. 
