474 
kleine onregelmatigheden in den loop van Uranus, waar- 
voor de sterrekunde geene andere verklaring kon geven 
dan het bestaan cener tot uog toe onbekende planeet. 
Hoe verleidelijk het denkbeeld was, dat deze wijze, eene 
planeet te ontdekken, herhaald zou kunnen worden, de 
omstandigheden van het onderzoek naar de onregelmatig- 
heden van den loop van Uranus, later meer aan het licht 
gekomen en van alle kanten beschouwd, bewezen maar 
al te zeer, dat het toeval bij het vindea der planeet Nep- 
tunus zeer gunstig had gewerkt en dat het niet waar- 
schijnlijk was, dat op nieuw de onregelmatigheid in den 
loop van de eene planeet aanleiding zou geven tot de ont- 
dekking eener andere. 
Niet weinig treffend was dus het berigt, dat Leverrier 
m de zitting van de Académie des Sciences van 12 Sept. 
1859, in cen brief aan den heer Faye bekend maakte, dat 
een herhaald en naauwgezet onderzoek naar de beweging 
der planeet Mercurius hem tot de overtmging had gebragt, 
dat er eene nog onbekende oorzaak eene aanhoudende wer- 
king op de ligging van de loopbaan dier plancet had, eene 
oorzaak, die hij verklaarde slechts gevonden te kunnen 
worden, in het aannemen van ééne of meer planeten tus- 
sehen de baan van Mercurius en de Zon. 
Geheel onbekend was het Leverrier, dat op dien dag 
reeds omtrent een halfjaar geleden ten minste één der be- 
doelde planeetjes (zoo er al meerderen bestaan) feitelijk 
was waargenomen tijdens haren voorbijgang voorbij de zon- 
neschijf en het was niet te verwonderen, dat hij er in 
het eerst geen geloof aan wilde slaan, dat een geneesheer 
in een dorp in het departement Eure-et-Loire, reeds in 
Maart 1859 het planeetje had ontdekt, waarvan Leverrier 
theoretisch het bestaan had aangewezen. 
Die geneerheer, liefhebber der sterrekunde, was de heer 
Lescarbault, Med. Dr. te Orgères, in het arrondissement 
Chateaudun , departement Eure-et-Loirc. 
Reeds negen maanden waren er sedert de ontdekking 
