477 
ridiaan kijkertje opgesteld. Ja zelfs had hij zich zoodanig 
toegerust, dat hij, mogt eens datgene waarnaar hij streefde, 
het ontdekken van een planeetje tijdens haren voorbijgang 
voorbij de zonneschijf, verwezenlijkt worden, de middelen 
bezat, eene vrij naanwkeurige opgave te leveren van het 
punt van de zonneschijf, waar in- en uitgang hadden plaats 
gehad. Hiertoe was in het oogglas des kijkers een draad 
gespannen, die dus met het oogglas mede draaide, indien 
dit met de hand omgedraaid werd. Het punt aan den 
rand der Zon werd aangeduid, door de draad in het oog- 
glas in aanraking te brengen met dat punt, terwijl een 
paslood voor het oogglas zelf en een kartonnen graadboog 
de hulpmiddelen uitmaakten, die Lescarbault bezigde, om 
den stand van den draad in het oogglas te bepalen. 
Op die wijze te werk gegaan zijnde, was Lescarbault 
nog verder willen gaan. Hij had uit zijne bepaling van 
de punten van in- en uitgang aan den zonnerand afgeleid, 
dat de koorde, die de planeet doorloopen had, 9’ 157 
bedroeg, dat de planeet, indien zij de middellijn der Zon 
had doorloopen, alsdan vier uren zou noodig gehad hebben. 
Het bleek zelfs, dat Lescarbault nog pogingen had aan- 
gewend, om uit bovenstaande gegevens den afstand der 
nieuwe planeet tot de zon af te leiden. Hij had daartoe 
verschillende afstanden hypothetisch aangenomen , maar 
was met deze berekeningen nog niet geheel tot een resul- 
taat gekomen en dit was de reden, waarom hij zoo lang 
had uitgesteld om iets van zijne ontdekking bekend te 
maken. Zonderling genoeg had hij de gewoonte, deze be- 
rekeningen niet op papier, maar op planken te schrijven, 
die hij later weder afschaafde, om er nieuwe berekeningen 
op uit te werken. Gelukkig was de plank, waar de oor- 
spronkelijke berekeningen op stonden, bewaard gebleven ; 
zij werd door Leverrier medegenomen even als het blaadje 
papier, waarop de waarneming-zelve was opgeschreven 
en beide bewijsstukken figureerden op de vergadering der 
Académie des Sciences van den 2n Jannarij jl. 
