Nadat het onderzoek een groot uur geduurd had, tot al- 
geheele voldoening van den hier fungerenden officier van 
justitie, veranderde deze van toon, maakte zijne veront- 
schuldigingen en verzekerde Lescarbault’ dat hij voldaan was. 
Voordat hij het stadje verliet, nam Leverrier nog eerst 
eenige inlichting omtrent den persoon van Lescarbault bij 
de verschillende autoriteiten, als den geestelijke, den vre- 
deregter, den militairen kommandant; allen legden van 
Lescarbault de loffelijkste getuigen af. 
» Het was,’ dus luidde het resultaat »een knap iĳverig 
en weldoend geneesheer, die maar een gebrek heeft, zijne 
patiënten niet drak genoeg na te loopen, en zulks omdat 
hij de sterren te druk naloopt. Ook valt hij van tijd tot 
tijd in eene sloot, doordien hij steeds naar de lucht en 
niet voor zijne voeten ziet. 
De dag eindigde met een’ vriendschappelijken maaltijd, 
waarop men de gezondheid dronk van den doctor en zij- 
ne nieuw geborene. 
In de vergadering van den 2den Januarij 1860 vau de 
Académie des Sciences deelde Leverrier de zaak mede; hij 
las den brief voor van Lescarbault, aan hem gerigt en 
gedagteekend 22 Dee. 1859, waaruit onder anderen ook 
bleek, dat de voorbijgang van Mercurius voorbij de zon- 
neschijf, den Ssten Mei 1845 aan Lescarbault het denkbeeld 
verschaft had, dat, indien er tusschen de zon en de aarde 
een ander ligchaam dan Mercurius of Venus bestaat, dit 
ook even zoo van tijd tot tijd voorbij de zon moest pas- 
seren, zoodat er alsdan de gelegenheid bestaan moest, het 
te zien. Na dien tijd kon hij niet rusten, voordat hij zijn 
plan van zoeken had tot stand gebragt. Echter kon hij 
eerst in 1855, in zeer ongunstige omstandigheden er aan 
beginnen, ja zelfs tot aan 1858 toe kon hij uit gebrek aan 
eene observatieplaats, slechts zelden de zon bekijken. Toen 
kreeg hij eindelijk een terras tot zijne beschikking. Eerst 
later kwam er een goede kijker van Gauche van 10 n. 
duim opening en bijna 5 voet brandpunts-afstand. 
