112 
iets van mijne papieren te vinden zou zijn. Mijne landslieden 
waren zeer verwonderd, toen ik hun in eene inlandsche prauw 
te gemoet voer. 
De klipper was het tweede schip, dat de Papoea's van de 
Astrolabe golf aanschouwden; de korvet »Vitias”, die mij bij 
hen bracht, was het eerste, dat zij ooit gezien hadden. De 
komst van het drijvende monster veroorzaakte eene gewel- 
dige opschudding onder hen; alles wilde naar de bergen 
vluchten en het kostte mij veel moeite de anders zoo flinke 
en moedige wilden gerust te stellen. 
Het is niel mijn plan in dezen brief eene beschrijving van 
mijn verblijf op Nieuw Guinea te geven. Met de volgende 
post zend ik een kort verhaal (°) van mijn leven aldaar aan 
het Aardrijkskundig Genootschap te St. Petersburg en ik zal 
zorgen, dat U eene Duitsche vertaling er van wordt toege- 
zonden. 
Intusschen kan ik U mededeelen, dat ik mijn hoofddoel, voor 
zoo ver elhnologie en anthropologie betreft, vrij wel bereikt 
heb. Niettegenstaande vele moeielijkheden, die ik daarbij on- 
dervond, ben ik er in geslaagd een diepen blik in het leven 
van deze belangwekkende wilden te slaan. 
Vijf maanden lang hebben zij bijna dagelijks getracht mij te 
vermoorden, maar toch is het mij door mijne overschilligheid 
en door andere omstandigheden gelukt, hun heer en meester 
te worden, zoodat zij niet alleen tot de overtuiging gekomen 
zijn, dan ik een hooger wezen ben, maar ook vast geloofden 
en nog gelooven, dat ik eene soort van godheid ben. Hierin 
slaagde ik echter eerst na vijf maanden en zij stelden mij zwaar 
op de proef. 
Ik leed veel aan koorts, maar nu gaat het beter. Een mijner 
bedienden, een Polynesier, is eene maand na mijne aankomst 
gestorven; de andere was gedurende elf maanden ziek, zoodat 
(°) Een uittreksel uit dit verhaal is door den Heer de Maclay ter plaat- 
sing in het Tijdschrift der Vereeniging aangeboden; het volgt op dezen 
brief, 
